Plus

De jongen die het zou maken

Thomas Acda Beeld Wolff

Staat ie dan, in de regen met zijn mooie oranje pakje aan. Het kruispunt voor het Marnixbad is al maanden opgebroken maar geluierd lijkt er niet te worden. Alleen niet opgeschoten. Grote buikige mannen zie ik al weken in de regen asfaltmollers en stoeptegelvergruizers afstellen en weer aanzetten. Rails worden verlegd, verbogen en verbonden. Hard gewerkt.

Maar niet door hem, mijn oud-klas­genoot. De jongen van wie iedereen wist dat ie het zou gaan maken. De prins die ons maar al te vaak als te oranje wortel voor onze dofgeslagen ogen werd gehouden - wees toch eens wat meer als Pieter! Denk als Pieter! Gedraag je als Pieter!

Jaja. Toen leek Pieter me ook al niet een naam om de hitlijsten mee te bestormen, maar dat zeggen zou me nog meer pietereske tegenwerpingen opleveren. (Deze woordspeling was ooit van Pieter zelf, dat u even zijn niveau weet. De titel van zijn eerste solootje. Geloof dat ik zo hard moest lachen toen ik het zelfgeplakte affiche zag hangen dat er een beetje overgeefsel mee naar boven kwam.

De leraar die langsliep zei: "Zou toch maar gaan kijken, het is heel geestig." Hij liep door en toen zag ik dat hij het geregisseerd had. ­Samen met Pieter. Regie leraar en Pieter. Ik zweer het.)

Nu fiets ik recht op hem af. Die gaat me ontwijken of heel hard gedag zeggen. Beide opties zijn niet aanlokkelijk.

Komt ie aan, op zijn fietsje. Met motor. Zozo. Te laf voor een scooter? Lijkt wel een oudewijvenfiets. Die golden boy. Op school niet bepaald een lichtend voorbeeld. Kan me niet eens herinneren in welk jaar hij zat. Wel die andere van dat duo. Al vond ik het eerlijk gezegd meer een goeie pianist met een opdringerige achtergrondzanger die een gitaar had gevonden. Tering, wat een regen. Snel mijn sigaret uittrappen, want ook dat is hem gelukt, hoor. Stoppen met ­roken, afvallen, solocarrière. Eikel. Fietst nu recht op me af. Die gaat me ontwijken of heel hard gedag zeggen.

"Stop!"

"Pieter?"

"Ja, stoppen en omkeren."

"Ik moet hier linksaf, Pieter. Ben ik thuis."

"Ga maar via de Willem-"

"Pieter..."

"Maak het ons nou niet zo lastig..."

"Ons?"

"Ik draai hier een documentaire. Over wegwerkers. En jij staat nu mijn shot te verknallen. Zou je terug willen fietsen tot achter die witte tenten? Dank je wel."
Pieter praat in een walkietalkie: "Iedereen terug naar één! Onze collega heeft het begrepen en gaat weg nu." Ik en mijn mensenkennis. Zie hem wegfietsen, nog net zo goedgelovig als vroeger.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden