Plus Column

De jaren tachtig zijn alive and kicking

Gijs Groenteman Beeld Artur Krynicki

Bizar, we zijn weer in de jaren tachtig terechtgekomen. De anti-islamfundamentalisten van nu waren vroeger vaak extreemlinkse multiculturalisten, maar hun plaats aan de linkerkant is nu gelukkig ingenomen door nieuwe feministes/racismebestrijders.

Er wordt een volstrekt humorloos en prikkelbaar debat gevoerd, waar ik heerlijk nostalgisch van word.

Aan de ene kant wordt elke smakeloze uiting van een corpsbal op hoge toon en woedend als racistisch en/of seksistisch bestempeld, aan de andere kant wordt elk vleugje empathie of nuance ­afgedaan als politiek correct gedrag van gutmenschen. Zo ging het vroeger ook!

Ruim anderhalve week geleden werd het allemaal nóg ouderwetser toen er een antihomo­folder werd verspreid in Amsterdam-West. Groot nieuws in heel het land - en terecht - maar wat ontzettend sympathiek dat zoiets ­ouderwets als een folder nog zoveel oproer kon veroorzaken.

Het deed me denken aan de tijd dat ik zelf nog naar de Printerette ging om mijn krantjes te fotokopiëren. Helemaal jaren tachtig.

Daarna kwam Dolly Bellefleur met een oproep om kaartjes te sturen naar twee homoseksuele mannen die bij het Centraal Station zwaar mishandeld waren.

Een prachtig gebaar van Dolly, maar ook: wat goed dat er weer kaartjes verstuurd worden. Pak die ansichtkaart, schrijf er iets op, steek elkaar een hart onder de riem! En hou eens op met dat modernistische ge-app.

En dan: Hugo Borst maakt zich kwaad over de kwaliteit van de ouderenzorg en begint een ­beweging om daar wat aan te veranderen.

Geweldig initiatief, waar hij niet genoeg om geprezen kan worden, en ook hier: wat ontzettend leuk dat hij een manifest heeft gemaakt, op papier heeft laten afdrukken en daarmee poseert! Natuurlijk wordt deze hele discussie verder op internet gevoerd, maar hé, er is gewoon een echt, papieren manifest.

Misschien kan Borst op een nacht ook nog met een emmertje behangselplak door Rotterdam gaan lopen om het manifest op elektriciteitshuisjes en onder bruggen vast te lijmen. Want zo verspreidde je een boodschap, in de jaren tachtig.

Bij DWDD zag ik afgelopen week een warrig gesprek over de televisierevolutie die Vice zou gaan veroorzaken. Zal wel, dacht ik, en een paar dagen later zag ik toevallig weer eens de TV Show.

De TV Show, drong ineens tot me door, die bestáát gewoon nog! Leader nog hetzelfde, logo ook, Ivo Niehe is geen dag ouder geworden. En er kijken ook nog hartstikke veel mensen naar!

Ja, de jaren tachtig zijn alive and kicking. We moeten gewoon rustig afwachten tot de jaren negentig beginnen.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden