Plus Column

De hoofdrol in een kinderboek leek altijd ver buiten mijn bereik

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Wat is je favoriete jeugd­boek? Wie is je favoriete rapper? Het antwoord op deze twee vragen zegt eigenlijk alles wat je hoeft te weten over iemand. Al het andere leeft, maar bestaat niet.

Mijn favoriete rapper is Tupac. Makkelijk.

Maar als ik denk aan mijn favoriete jeugdboek, weet ik het nog steeds niet: Koning van Katoren of de De gebroeders Leeuwenhart? Zoals Tupac voor mij onlosmakelijk is verbonden met mijn ­moeder, zo zijn mijn favoriete jeugdboeken onlosmakelijk verbonden met mijn basisschooljuffrouw Juf Tries.

Juf Tries las onze klas voor uit Roald Dahl, Astrid Lindgren en Annie M.G. Schmidt in een tijd dat ik mijn snoep nog betaalde met knaken en naar de bieb ging om plaatjes te printen van Dragon Ball Z.

Op de laatste dag van groep 8 moest ik haar één ding beloven: dat ik zou blijven lezen. Zij veranderde de grote boze wereld van oorlogen in een lieve, mooie wereld waarin ik wilde verdwalen. Juf Tries gaf mij mijn verbeelding en lef; de vleugels waarmee ik haar nest veilig kon verlaten.

Maar na verbeelding en lef komen herkenning en erkenning. Hoezeer ik ook opkeek naar Stach, die koning wilde worden, of naar Jonathan en Karel Leeuwenhart, die leefden voorbij de dood, ik was ­altijd de toeschouwer in hun sprookje. Ik zat altijd in het publiek te kijken naar een hoofdrol die ver buiten mijn bereik leek.

Het heeft nog eens veertien jaar geduurd totdat ik een kinderboek las (ja, ik lees op mijn 25ste nog kinderboeken) waarin de hoofdpersonen mij konden zijn en ik hen. En dat boek is Tori van beeldend kunstenaar en schrijver Brian Elstak.

In Tori (Surinaams voor verhaal) gaan de drie mensenkinderen Cel, Bones en Zi gewapend met een potloodzwaard, Colossusschild en tijgerklauw op avontuur om hun vader, de reuzenschildpad Jean-Michel Tortoise, te helpen.

Eerder ontwierp Brian Elstak albumcovers voor bijna alle Nederlandse rappers, hij animeerde ­videoclips voor internationale artiesten en hij ­verstaat als geen ander de hiphopmentaliteit; maximale resultaten behalen met minimale middelen.

Een ander voorbeeld van het hiphop-dna in Brians bloed: hij is een connector, iemand die alles en iedereen bij elkaar brengt en verbindt.

Zijn boek Tori is niet alleen prachtig geschreven en geïllustreerd, maar Brian baseerde de hoofdpersonen op zijn eigen kinderen en daarmee onbewust (of juist bewust) op alle Nederlandse kinderen, net als ik, die eerder geen hoofdrol kregen in grote ­verhalen. En zo geeft hij, net als Juf Tries, vleugels aan kinderen.

De zin van het leven is namelijk om kinderen te ­leren vliegen. De rest is een landschap van bijzaken waar je hoog boven moet zweven, terwijl je af en toe poept op iemands hoofd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden