Opinie

'De haring smaakte er beter dan waar dan ook'

De column Klein geluk van Guus Luijters over de rafelranden van de stad maakt bij Parool-lezers herinneringen los. Ook aan de haringkar, maar die bestaat inderdaad niet meer.

Het terrein achter het Haarlemmermeerstation aan de Amstelveenseweg in 1981. Beeld Stadsarchief

FC Amsterdam

Mijn complimenten voor de schitterende ­columns van Guus Luijters in Het Parool. Altijd weer beeldend en sfeervol geschreven en ook mooi van vorm (en lengte). Dat wilde ik ­allang eens schrijven. Nu mail ik ook over zijn prachtige stuk van vorige week dinsdag over de rafelranden van de stad, waarin onder meer dat uiterst merkwaardige gebied achter het Haarlemmermeerstation ter sprake komt.

De haringkar die Luijters bedoelt, bestaat sinds kort niet meer. Zo rond 1974 bezocht ik de kar voor het eerst, ik was toen een jaar of zeven, met Willem, die er prat op ging dat haring goed tegen de kater was (die hij toen dagelijks had).

We aten daar ongeveer wekelijks een haring. Hoewel FC Amsterdam nog bestond, was het in die dagen al een beetje een vergane glorie-­elftal. Op zondagmiddagen zagen Willem en ik ze vaak spelen in een halfleeg Olympisch Stadion, daar om de hoek gelegen.

De eigenaren van de haringkar waren echter echte Ajaxfanaten. Foto's van Cruijff (met van dat lange voetbalhaar uit die tijd) en Ajax versierden de zaak. Bekende mensen, zoals Frank Kramer, aten er vaak een haring.
Een paar jaar terug ging ik de zaak weer ­bezoeken. De foto's uit de jaren zeventig ­stonden nog altijd op precies dezelfde plek.

Maar nu waren er ook foto's van André Hazes bijgekomen. Er draaide een cassettebandje met muziek van, je raadt het al, Hazes. Frank Kramer kwam ik er ook nog weleens tegen. Hij was natuurlijk allang geen voetballer, zanger en quizmaster meer, maar bracht tegenwoordig ergens post rond. Kennelijk met hetzelfde plezier.

De haring, geserveerd op geroosterd brood, smaakte me beter dan waar ook in de stad. Dat kwam ook omdat ik de eigenaresse van de zaak erg aardig vond. Een beetje bedrukt deed ze ­tegenwoordig het werk in haar eentje. Haar man had een herseninfarct gehad en er moest toch brood op de plank.

Ongeveer een jaar geleden bleek dat ze er plotseling mee was gestopt. Door het raam zag ik dat de toonbank uit elkaar was gehaald (of kapotgeslagen), maar ook dat er nog potten augurk stonden. Er lagen nog vergeelde cassettebandjes. Tegen het raam stond het portret dat er veertig jaar geleden ook al stond: zelfverzekerd keek de jonge Cruijff met zijn ouderwetse lange voetbalhaar door het raam naar buiten.

Nog iets later, zo rond de tijd dat Cruijff overleed, bleek dat het hele zaakje met de grond gelijk was gemaakt.

Ach ja, zo gaat dat in Amsterdam.
Michiel Wilmink, Amsterdam

Station Willemsparkweg

Ik lees Klein geluk altijd met veel plezier. De beschouwende ironie bevalt. Maar in de rubriek van vorige week dinsdag gaat Guus Luijters wel een beetje de fout in. Ooit reden treinen naar Aalsmeer en vandaar naar Uithoorn en zo ­verder via Mijdrecht zelfs naar Utrecht. Het spoor is voor het laatst gebruikt om bouwmateriaal voor de Schiphollijn aan te voeren.

Als je goed kijkt, kun je bijvoorbeeld langs de Aalsmeerderweg in Aalsmeer de spoorbaan nog zien. Het is nu fietspad, maar toen ik in de jaren zeventig naar school fietste in Amstelveen lagen de rails er nog. De oude stations zijn ook nog herkenbaar. De Museumtram die nu rijdt, komt niet verder dan Bovenkerk in Amstelveen.

Daarnaast is het het Haarlemmermeerstation - en niet Haarlemmeer. Via Aalsmeer gingen ze namelijk ook naar Hoofddorp. Haarlem bereikte men, via de oudste spoorlijn van het land, vanuit het Centraal station. Een haringkar kan ik me niet herinneren. Wel de haringwinkel rechts. En die staat inderdaad bekend als een van de beste in Amsterdam.

Overigens heette het station ooit Station Willemsparkweg. Toen Amsterdam nog niet alles van Nieuwer-Amstel had ingepikt.

Frank de Munnik, Stuttgart

Broodje garnalensalade

Ik geniet altijd erg van de columns van Guus Luijters in Het Parool, dank daarvoor.

Naar aanleiding van de column over rafel­randen het volgende: de viskeet bij het Haarlemmermeerstation is helaas al weer een paar jaar weg. Ik mocht daar graag een broodje met zelfgemaakte garnalensalade gaan eten, als ik toevallig in de buurt was.

De haringboer zelf was al een paar jaar niet meer in de zaak en zijn vrouw heeft het nog een tijdje zelf draaiende weten te houden. Die vrouw deed altijd eerst nog een extra hoeveelheid vers gepelde garnalen in de sausbak voordat ze er een schep uitnam voor op je broodje, dat ze trouwens eerst nog speciaal getoast had. Echt hemels waren die broodjes.

Trouwens, de sfeer in die viskeet was ook fantastisch. Overal Johan Cruijff memorabilia, altijd Amsterdamse levensliederen uit de speakers (en nooit dezelfde), de aquariums en een megahoeveelheid potten en conservenblikken met Amsterdams tafelzuur.

De rafelrand rond het Haarlemmermeer­station is ook best wel netjes geworden, in vergelijking met een paar jaar terug. Bij dezen zou ik Guus Luijters willen uitnodigen om eens een kijkje te komen nemen op het terrein van de voormalige scheepswerf van de ADM in het Westelijke Havengebied, dat we in 1997 gekraakt hebben en sindsdien hebben ontwikkeld tot een bloeiende gemeenschap.

Ik hou zelf ook erg van het rafelrandgevoel dat Luijters beschrijft en volgens mij hebben we dat hier op de ADM gelukkig nog in overvloed.

Suwanne Huijboom, Amsterdam

Nissenhutten

Leuk stukje vorige week van Guus Luijters over de steeds weer terug kerende rafelranden van de stad. Net over de Amsterdamse brug vind je nog een heel fraai terreintje met woonwagens en andere fraaie bouw werken. De kunstenaar Theo Niemeijer woonde daar. En ergens in het wilde westen op weg naar IJmuiden ligt ingeklemd tussen viaducten en snelwegen een kampje met stadsnomaden. De boogvormige hallen heten nissenhutten.

Wat de haringkarren aangaat, daar zit een goed verhaal in volgens mij. De gemeente heeft een soort uitsterfconstructie bedacht die het de eigenaar van zo'n kar moeilijk maakt om zijn zaak over te doen.

Hans van Rijs, Amsterdam

Lees hier over al het 'kleine geluk' van Guus Luijters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden