Plus Column

De Grote Verliezers

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Deze week gingen Lievelingsmeisje en ik naar de Stadsschouwburg om de voorstelling Oedipus te zien. Als een soort goedmakertje voor ons culturele geweten, aangezien de rest van de week alleen maar in het teken stond van The Sopranos bingen.

Onderweg naar het theater twijfelde ik wat ik in m'n Instagram Story zou gaan zetten: 'motherfucking Oedipus' of 'Sofokles in this bitch'.

Het stuk over de man die gedoemd is om (spoiler alert) onbewust zijn eigen vader te vermoorden en zijn moeder te huwen is een tragedie naar mijn hart.

Vooral als het modern aangekleed is met Oedipus als een man die aan de vooravond staat om president van het land te worden en op diezelfde avond alles verliest, terwijl hij tegelijkertijd alles wint waar ie z'n leven lang voor gevochten heeft.

Er kleeft voor mij iets ongeëvenaard romantisch aan tragische mannen. De Grote Verliezers, zoals ik ze noem. Michael Corleone, Howard Beale, Walter White, Jimmy McNulty, Stringer Bell, Tupac.

Ze hebben grootse plannen om de wereld om hen heen volledig te veranderen, soms met de beste bedoelingen, maar ook met een narcistische controledrift die uiteindelijk alleen maar kan ontaarden in complete machteloosheid.

Maar misschien zijn de twee mooiste Grote Verliezers uiteindelijk toch Oedipus en Tony Soprano. De moeder-zoonrelatie is in hun beide levens leidend, maar beiden zijn ze daar lang blind voor.

Verblind door onwetendheid en ambitie, de dodelijke cocktail die ze beiden in één slok opdrinken tot de laatste druppel. Maar ook verblind door liefde en machtslust, de citroen en het zout die na het dodelijke shotje dienen te worden toegediend.

Terwijl ik erover fantaseerde hoe ik op mijn vijftigste net zo gespierd zou zijn als Hans Kesting, ­associeerde mijn brein willekeurig door van Oedipus en Tony Soprano naar relatietherapeut Esther Perel die ik een paar weken geleden op televisie hoorde vertellen hoe de ouder-kindrelatie, of het gebrek eraan, in het vroegste stadium voor een kind de perceptie van liefde bepaalt.

En die gaat de rest van het leven mee. Uiteindelijk zijn alle kinderen gedoemd om de prijs te betalen voor de passie van hun ouders. Daarna bedacht ik dat alle gelukkige gezinnen identiek zijn terwijl alle ongelukkige ­gezinnen ongelukkig zijn op hun eigen unieke ­manier.

Choose your poison.

"Weet je het al?" vroeg Lievelinsgsmeisje op de ­terugweg in de auto. Childish Gambino bezong de ­nazomer door de stereo.

"Weet ik wat al?"

"Wat je gaat zetten in je Instagram Story. Motherfucking Oedipus of Sofokles in this bitch?"

Ik wilde vragen welke zij beter vond, maar ze liet me een foto zien van Stormi Webster en Chicago West, de dochters van Kylie Jenner en Kim Kardashian en ik stierf duizend doden. Als ik ooit tweelingmeisjes krijg, noem ik ze Noord en Side.

Het noodlot is namelijk al bepaald bij geboorte. De kunst is om het zo spectaculair mogelijk tegemoet te treden. De uitdaging is uiteindelijk niet wie het hoogst springt, maar wie het mooist valt.

Het werd trouwens 'Sofokles in this bitch'. Shout-out naar De Jeugd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden