Plus Column

De grootste kerstboom die ik ooit gezien heb

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De kerstboom komt bijna tot het plafond. Mijn zoon trekt aan een tak om te kijken of hij wel stevig staat. De boom geeft geen krimp.

Hij pakt de langste sliert kerstlampjes van de grond en begint rondjes te draaien. Hij wikkelt zijn lichaam in licht. Hij is de mooiste slavink die ik ooit heb gezien.

Schaterlachend zegt hij dat ik een foto van hem moet maken. Ik pak mijn telefoon en maak een foto van mijn zoon.

Verdikkeme, dat rijmt.

Nou ja, beste lezer, soms rijmen de dingen gewoon. Nu kan ik onopgemerkt mobiel van telefoon maken zodat het niet meer rijmt, maar soms rijmen de dingen gewoon.

"Is dit de grootste kerstboom die je ooit hebt gezien, papa?"

Ik kijk naar de boom. Hij is net iets langer dan twee meter. Als ik tegen onze boom zou moeten basketballen, zou ik ongetwijfeld verliezen. Maar het is niet de grootste kerstboom die ik ooit heb gezien.

In 1987 kochten mijn vader, mijn zus en ik de grootste kerstboom ooit op de hoek van de Zeilstraat. Alhoewel, mijn vader kocht de boom en mijn zus en ik keken naar hoe hij een bruin briefje van honderd gulden aan de verkoper gaf.

Toen tilde hij de boom op en legde hem op zijn rechterschouder. De boom was zo groot dat mijn zus en ik dachten dat mijn vader in tweeën zou breken, maar mijn vader brak niet. Hij liep gewoon door.

Hij liep de Lomanstraat in en wij liepen trots achter hem aan. Voorbijgangers vroegen aan hem of ze hem misschien konden helpen met dragen, maar hij had geen hulp nodig. En op die dag zag ik voor de eerste keer in mijn leven waarom mijn moeder verliefd op mijn vader was geworden.

"Ja, dit is de grootste kerstboom die ik ooit heb gezien," zeg ik tegen mijn zoon.

Hij weet niet dat ik lieg. En om eerlijk te zijn weet ik het zelf ook niet zo heel
zeker. Hoe ouder ik word, hoe minder ik mijn jeugdherinneringen vertrouw. Hoe verder ik terug moet kijken, hoe groter de kans is dat ik een mythe van een herinnering heb gemaakt.

In 1987 was ik 7 jaar oud. In 1987 was ik 31 jaar kleiner dan dat ik nu ben. Hoe groot was die boom echt?

Ik sluit mijn ogen en zie mijn vader lopen. Hij draagt sneeuwlaarzen die mij nu zouden passen. De boom op zijn schouders is zo groot dat hij er de maan mee wakker zou kunnen kietelen. Ik ga naast hem lopen en vraag of ik hem kan helpen.

Hij is zo moe dat hij de 38-jarige versie van zijn zoon niet herkent.

"Nee, hoor, we zijn bijna thuis." Mijn vader probeert zich om te draaien, maar de boom is te groot. Hij schreeuwt of mijn zus en ik nog achter hem lopen. We zeggen niets, maar hij hoort wel hoe we heel hard ons best doen om niet te lachen.

"Is dit de grootste kerstboom die je ooit hebt gezien?" vraagt mijn vader aan de oudere ik, terwijl we onze straat in lopen.

Ik zeg ja, maar ik hoop dat ik lieg.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden