Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

De grap wordt niet gemaakt. De bijeenkomst wordt afgelast

PlusMarjolijn de Cocq

Vrijdag de dertiende. ‘Ik ben niet bijgelovig,’ schrijft Stephan Vanfleteren in zijn onlangs verschenen Dagboek van een fotograaf (De Bezige Bij). ‘Maar als ik kan kiezen of ik onder of naast een ladder sta, dan kies ik voor het laatste. Liever een witte kat dan een zwarte, maar doe toch maar een hond.’ Het is vrijdag 13 maart 2020 en die avond heeft hij een artist talk. ‘Tijdens mijn introductie, waar ik de toeschouwers in de zaal zal wijzen op hun roekeloze gedag omdat ze dicht naast elkaar hun levens riskeren, zal ik dat zo lang blijven volhouden tot de eerste angsthaas de zaal uitloopt.’

De grap wordt niet gemaakt. De bijeenkomst wordt afgelast. Zijn overzichtstentoonstelling Present in het Fomu in Antwerpen sluit. Zaterdag 14 maart: ‘Het land ligt stil. Ik kijk door mijn raam. Er is niemand. Een auto staat als enige op het pleintje geparkeerd. Het is de mijne.’

Sinds 27 juni is het Fomu weer open, met een nieuwe dimensie: een extra zaal met een selectie van de foto’s die Vanfleteren in de Belgische lockdown maakte tijdens zijn wandelingen tot in de duisternis, zijn coronaritueel. ‘Zevenen­zeventig avondwandelingen, één middagwandeling, twee keer gespijbeld en één nuit blanche. Duizenden foto’s. Geen enkele in dit boek. Wel woorden van een fotograaf.’

Jarenlang ben ik zelf wandelaar geweest, door een vriendin op de Nederlandse wandelwegen geïntroduceerd met NS-dagtochten en het Pieterpad. Ik wandelde Madeira rond en met de naweeën van een wijnovergoten aspergemenu naar Duitsland. Toen mijn zoon in het prepuberstadium verkeerde, lokte ik hem mee op stadswandelingen met thema’s als ‘de moord op Theo van Gogh’ en ‘aan het IJ ontstolen eilanden’.

In de eerste maanden van de coronacrisis wandelde ik door omstandigheden juist niet – de verstilde stad is aan mij voorbij gegaan. Ik ben bloedjaloers op schrijver Nhung Dam, die elke dag ging lopen rondom Amsterdam – op 18 juni meldde ze op Facebook dat ze met 1623 kilometer Rome had bereikt. ‘Elke dag het landschap binnen een straal van 20 kilometer te herontdekken bracht me bij andermans wandelverhalen, pelgrimstochten, klimexpedities. In gedichten, boeken, liedjes.’ Het leverde de voorstelling ­3 miljoen voetstappen naar Sicilië op waarmee ze in augustus in het DeLaMar staat.

Ik ben ook bloedjaloers op Vanfleteren. Zijn tentoonstelling is tot 13 september te zien. En hij, de ‘onzekere koorddanser, bij tijden met hoogtevrees’, ontdekte al wandelend ook het schrijverschap, met deze uitgave als plus. ‘Een schrijver is God, een fotograaf Jezus. De ene zit op zijn wolk, de andere maakt zijn schoenen vuil. Het is een andere dynamiek, een ander perspectief, een ander metier.’

Ik volg in hun voetstappen.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden