Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De God van Poetin en de ayatollahs heeft het gezicht van de dood

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ik las een interview met een vrouwelijke Oekraïense soldaat.

Ze vertelde dat ze moest overgeven nadat ze een Russische strijder had neergeschoten.

Ze walgde van zichzelf.

Het bewees voor mij dat het doden van de eigen soort ingaat tegen een vorm van innerlijke ethiek, zelfs al haat je je vijand.

Dat zijn de gebeurtenissen waardoor psychische problemen ontstaan. Er wordt op je gejaagd. Eén moment van onbedachtzaamheid en je bent dood. Dan merk je opeens waar je vijand is en je schiet hem neer.

Goddank! Je leeft nog. Wie weet heb je zelfs een heldendaad verricht en je bataljon gered.

Jaren later komt niet alleen die gebeurtenis voortdurend in je kop, maar ook alle terechte en onterechte vragen die daarmee samenhangen. Wat heb ik gedaan? Hoe oud was die soldaat eigenlijk? Wat was het voor iemand? Had ik hem niet in leven moeten laten? Hoe zou hij hebben geheten? Is ’t het wel allemaal waard geweest?

Er komen steeds meer vragen. Wat was zijn beroep? Was hij getrouwd? Had hij kinderen? Hoe zouden die heten?

Het zijn juist de stomme vragen die je schuldgevoel voeden en je stom maken. Je zwijgt om niet voor gek te worden versleten. Maar de antwoorden die nooit komen, maken je onzekerder en onzekerder. Eerst dringen de gruwelen je dromen binnen en langzaamaan wordt de muur geslecht die droom en werkelijkheid van elkaar scheidt.

Het is een vreemde overgang, maar van oorlogshandelingen weten we dat, hoe rechtvaardig een oorlog ook kan zijn, ze per definitie weerzinwekkend zijn. Maar wat er momenteel in Iran gebeurt, is net zo absurd, zo niet absurder. Het islamitische regime dwingt religieuze gehoorzaamheid af door het niet dragen van een hoofddoek te bestraffen met opsluiting, marteling en de dood. Sterker: wie tegen het regime protesteert, wacht ophanging.

Dat gaat niet in tegen de persoonlijke ethiek van de Iraanse religieuze leiders. Het moet van de Hogere. Wat voor een merkwaardig wezen is hun God, die jonge meisjes laat ophangen vanwege het niet dragen van een hoofddoek en jonge jongens omdat ze het eens zijn met die meisjes?

Waarom kotsen die ayatollahs niet hun darmen uit hun lijf als ze een paar van die lijken zien bungelen?

En waarom walgt Poetin niet van de doden die hij veroorzaakt?

Ik denk dat hun God het gezicht van de dood heeft.

Hun geweten hebben ze omgesmolten tot kogels of verknoopt tot galgen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden