James Worthy Beeld Agata Nowicka

De glasbak klinkt precies zoals die mensen zich voelen

Column

Er staat een man naast de glasbak op de Elandsgracht. Er staan vier stevige boodschappentassen voor hem op de grond. Een compleet witte sigaret kleeft aan zijn ­onderlip. De man heeft veel weg van Keith Richards. Hij lijkt op een onsterfelijke zeerover.

Er bestaan twee soorten glasbakgebruikers. Je hebt de glijders en je hebt de duwers. Deze man is een duwer. Na elke duw brengt hij zijn oor naar de ronde glasbak­opening. Hij wil de scherven horen dansen.

Ik hoop dat hij daarom zoveel drinkt. Dus niet om te vergeten of om iets te verdringen, nee, ik wil dat hij zoveel drinkt, omdat hij stapelverliefd is op glasbakgeluiden.

Dat prachtige gerinkel. Dat herkenbare geluid. Veel mensen zijn gebroken van binnen en de glasbak klinkt precies zoals die mensen zich voelen. Als hij een lege fles bruine rum de bak in duwt, blijft hij beduidend ­langer met zijn oor boven de opening hangen.

"Is dat uw favoriete geluid?" vraag ik.

De man pakt nog zo'n fles uit een van de vier kunststof boodschappentassen en knikt. Op de fles staat een ­afbeelding van een piraat in een rode jas.

"Geen enkele fles breekt zo mooi als deze fles. Luister maar."

De man kijkt me aan. De ogen zijn gebroken. Zijn oogwit de overtreffende trap van gebroken wit, maar ­ondanks alles beschikt zijn blik over een glinstering.

"Wat hoorde je?" vraagt hij als het gerinkel is gestopt.

"Het gekletter klonk wat compacter, alsof deze fles er alles aan deed om niet te breken."

"En daarom is dit mijn favoriete soort. Dit zijn de flessen die flessen willen blijven. Ze willen niet breken, want als ze breken, geven ze mijn geheimen vrij," zegt de man. Ik kijk naar zijn nagels. Ze zijn vuil. De nagels van de man dragen een rouwband.

"Ik stop mijn dromen in de flessen die willen breken en mijn geheimen in de flessen die niet willen breken. Kijk, in deze fles zit een droom," vervolgt hij. In de fles die hij in zijn hand heeft, zit nog een laagje witte wijn.

"Wat voor droom?" vraag ik.

"Gewoon een mooie."

Hierna gooit de man nog zesentwintig dromen en twee geheimen in de glasbak. Ik hoop dat de dromen op elkaar klimmen en dat er een paar dromen uit de opening kunnen ontsnappen. De man geeft een vriendschappelijk tikje op de bovenkant van de glasbak en zegt: tot morgen.

"Dit ding begrijpt me. We zijn familie van elkaar. Hoor maar" - de man slaat zachtjes met wat knokkels op zijn schedel - "we zijn allebei hard van buiten, maar gebroken van binnen."

Dan loopt hij naar de slijterij. Om van de glasbak naar de slijterij te komen, hoeft hij maar dertig stappen te zetten. De man zet vijf flessen witte wijn, vijf flessen ­rode wijn, een fles whisky, een fles wodka en twee flessen bruine rum op de balie. De vrouw die achter de balie staat, zegt niets. Dit is niet haar oorlog.

Hij loopt met volle tassen de Prinsengracht op. Ik breng mijn mond naar de opening van de glasbak en fluister: "Kom op, dromen. Kom op!!!"

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden