Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

De gekken verdedigen nu gezamenlijk Noord

Plus Massih Hutak

De première is achter de rug. Mijn eerste ­eigen theatervoorstelling Verdedig Noord speelde gisteravond voor het eerst, in de Rietwijker. Tegenover hetzelfde plein waar ik vijftien jaar geleden met mijn rapgroep Dobbelsteen Records optrad tijdens het Banne Bruist festival. In dezelfde zaal waar ik voorheen weleens kwam voor kickboksgala’s en voor de viering van Nowruz: Perzisch nieuwjaar, speel ik de komende avonden mijn theatercollege.

Terwijl ik mijn stuk en de acties eromheen voorbereidde, besefte ik hoe ik zwervend over diezelfde straten waar Verdedig Noord zich in verschillende gedaanten manifesteert, ’s nachts met ­vrienden fantaseerde over de wereld overnemen. Dat vulden we in die tijd vooral in met ideeën over uitverkochte tours op de grootste poppodia van Nederland en als het even kon ook tot ver daar buiten. Want de wereld overnemen, dat deed je vooral buiten Noord.

Als Noorderling word je bijna standaard meegegeven dat de grote dingen daarbuiten gebeuren, niet hier. Van de docent tot de buurvrouw op het plein, het wordt je constant aangepraat. Jonge jongens die voor zowat al hun actie (studio’s, optredens, feestjes) het IJ moesten oversteken, gaan daarin geloven.

Naarmate ik volwassener en vooral verantwoordelijker word, zie ik hoe leeg en onwaar dat eigenlijk is. Natuurlijk fantaseer ik nog steeds met vrienden over de wereld overnemen, maar die wereld is inmiddels radicaal opnieuw gedefinieerd. Die wereld waar wij toen over droomden, bevindt zich in ons en rondom ons. Het is aan ons om de verantwoordelijkheid te nemen en haar te vinden, te vangen en te verdedigen.

Terwijl ik de laatste aanwijzingen krijg van m’n regisseur, zie ik een nieuwe generatie Noorderlingen. Een generatie voor wie Noord niet iets is dat zich tot de wereld dient te verhouden, maar eerder omgekeerd. Ik wil dat dit theater letterlijk een ­reflectie wordt van hen. Ondertussen zijn de eerste stromen van de gentrificatiegolf ook hier, in de Banne, zichtbaar. Ten koste van wie? Ten koste van wat?

Ik begin in ieder geval de ­verhalen op te schrijven. Als ik weer eens een vurig pleidooi hou voor het behoud van Noord zoals het ooit was, grappen m’n vrienden dat ik misschien het theater in moet. Ik lach ongemakkelijk mee, want wie weet.

Nu zijn we uitverkocht. Oude en nieuwe Noorderlingen zitten in de Rietwijker. Ik realiseer me nog eens waar ik dit allemaal voor doe. Dus ik stap m’n designerfiets op en schiet de wijk in. Daar loer ik naar voorbijgangers, die ik voor het gemak heb ­gebruikt om de praktijk buiten de Rietwijker te spiegelen in de zaal. Een praktijk die in no time transformeerde van een no-go­area naar een wijk waar safari’s plaatsvinden. 

In beide gevallen, is de boodschap: hier wonen de gekken. Die gekken hebben elkaar nu gevonden, gevangen en verenigd. En ze verdedigen Noord. Tijdens dit theaterfestival, maar ook tot ver daarna. Want laten we de wereld overnemen in onze eigen buurten.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden