Theodor Holman Beeld Wolff

De foto die mamma nooit meer wilde zien

Plus Theodor Holman

Voor mijn huis werd een bruidsreportage gemaakt. Mooie jonge mensen, mijn huidskleur, maar dan iets bruiner, en ze straalden een geluk uit dat afkomstig leek van een hoeveelheid illusies die over niet al te lange tijd in scherven uiteen zou vallen, maar aan mijn levenswijsheid hebben zij niets op zo’n dag.

Vermoedelijk waren de ouders van de bruid gefortuneerd. Ik zag een zeer professionele camera en cameraman, een fotograaf met een indrukwekkende hoeveelheid toestellen over zijn schouder, een zwarte Audi met slapende chauffeur en een dame voor de make-up en de bruidsjurk, die af en toe ook de das van de bruidegom rechttrok.

Bestaat toeval?

Weet ik niet, maar je moet er oog voor hebben. Ik had een dag eerder een onbekend groepsportret gevonden van een bruidspaar en na lang turen ontdekte ik achter het gelukkige paar mijn vader en moeder in hun twenties. Ik maakte een foto van de foto en stuurde die naar mijn zuster. Of zij wist wie het waren.

‘Ja,’ appte ze terug, ‘dit is die foto die mamma nooit meer wilde zien.’

‘Waarom niet?’

‘Dit zijn dus die Evelien en Joachim, die op hun huwelijksreis zijn omgekomen.’

Ofschoon ik het verhaal kende, schokte het me weer.

Gek is dat. Een huwelijksfoto uit 1931 die ik net als mijn moeder bijna niet meer durfde te bekijken.

‘Hoe kom je aan die foto?’ wilde mijn zuster weten.

‘Zat in een album over Jasper.’ Jasper was de hond van mijn moeder, die bijna elke dag een kiekje van het dier maakte en die bewaarde in een album.

‘Wat moet ik met die foto doen?’ vroeg ik aan mijn zuster. ‘Weet ik veel.’

Gooi je zoiets weg? Waarom niet? Ik vond dat ik ze na zo’n 88 jaar toch nog even moest herdenken. Wie zou dat nog doen? Ik deed de foto weer in het zinloze album van Jasper, ‘Mijn lieve schat. 1985-1999.’ Bij een hond is het altijd goed verkeren.

Opeens was er bij het bruidspaar voor mijn huis een familielid gekomen, dat zich gedroeg als een beveiliger en ze naar de Audi maande, waar de chauffeur inmiddels naast stond. Hij hield de deur plichtmatig open.

Het bruidspaar schreed naar de auto. De chauffeur - hij deed ook begrafenissen, volgens mij - grijnsde kunstmatig en sloot het portier.

Ik zwaaide naar ze.

“Good luck!” schreeuwde ik.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden