Om de wereld

De elasticiteit van ijzeren principes

In de rubriek 'om de wereld in 800 woorden' één kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Door Max Pam en Paul Brill. Deze week: hoe streng houd je vast aan een rode lijn?

Een woud van gele bordjes op het Kleine-Gartmanplantsoen. Er staan er 56 in totaal. Beeld Jesper Boot

Pam

Maandag was op het Kleine-Gartmanplantsoen een gebeurtenis die in alle opzichten typisch Amsterdams te noemen is. Om aan te geven dat fietsenrekken zouden worden verwijderd, had de gemeente een woud van 56 borden neergezet waarop te lezen viel dat renovatiewerkzaamheden zouden beginnen op 23 april.

Achtergelaten rijwielen zouden dan worden weggehaald. 'Sloten worden niet vergoed. Fiets weg', stond er kort en krachtig op de borden. Niet­temin bevonden zich maandagochtend 115 fietsen in de rekken.

Sterker nog: volgens Het Parool 'probeerden nog tientallen mensen tijdens het wegslepen hun tweewieler daar te stallen'. Heb je het ooit zo zout ge­geten?

Volgens mij kun je uit dit gedrag het volgende opmaken:

1. Het kwijtraken van een fiets kan de Amsterdammer niets schelen. Er zijn tijdens zijn/haar leven al zo veel fietsen gestolen dat het kwijtraken van eentje meer of minder niets uitmaakt. Is je fiets weg, dan koop je voor een paar tientjes een nieuwe.

2. De Amsterdammer kan zich niet meer voorstellen dat een voornemen van de gemeente ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. In een stad waar de aanleg van een metrolijntje tientallen jaren duurt, zal men heus niet op tijd zijn om een paar fietsen weg te halen.

3. Een verbod of een gebod van de gemeente loopt in Amsterdam tenslotte altijd uit op een vorm van gedogen. Fietsen worden verwijderd, maar voor deze ene keer mogen ze blijven staan. Toch?

Vooral met gedogen heeft de Amsterdammer een rijke ervaring en niet alleen op het gebied van drugs. Een rode lijn wordt in Amsterdam nooit getrokken. Met zero tolerance veegt de Amsterdammer zijn gat af.

Zo'n New Yorks bord met de tekst 'Don't even think of parking here!' zul je in Amsterdam niet tegenkomen. En als het er wel hangt, zetten ze er gewoon een auto voor.

Of neem de snor- en bromfietsen op het fietspad. Iedere fietser kent de ergernis van snorfietsen die al toeterend trachten je voorbij te scheuren. Ikzelf ben zodoende al een paar keer aan een ongeluk ontsnapt, maar anderen waren minder gelukkig.

Toch lukt het de gemeente maar niet om snorfietsen van het fietspad te weren. Telkens wordt de datum waarop het zal gebeuren weer verschoven.

Toch is er één troost. Ooit is de hondendrol in Amsterdam de grootste ergernis geweest. Dat is voorbij sinds men heeft bedacht dat je de hondendrol ook in een plastic zakje kunt doen. Maar dat heeft wel twintig jaar geduurd.
Max Pam

Brill

Staten hebben geen eeuwige vrienden of vijanden, ze hebben alleen eeuwige belangen, zo verkondigde de Engelse staatsman Lord Palmerston halverwege de negentiende eeuw.

Het is een wijsheid die niet tot natuurwet moet worden verheven, maar die op gezette tijden helpt om de zaken in een realistisch perspectief te zien - bijvoorbeeld wanneer je Donald Trump en Emmanuel Macron hand in hand over het gazon van het Witte Huis ziet flaneren.

Laten we niet al te cynisch wezen: misschien beleven Trump en Macron allebei best enig plezier aan hun amicale gestoei. Want hoe verschillend ze ook zijn, de twee presidenten hebben gemeen dat ze met succes hebben ingebroken in het politieke circuit. Maar verder zijn er natuurlijk vooral rationele overwegingen in het spel.

Zeker bij Macron, op wie je van alles kunt aanmerken, maar die zich heeft ontpopt als de enige Europese leider met een strategische agenda en met de vaste wil om een rol van betekenis te spelen op het wereldtoneel.

Angela Merkel mist er de vanzelfsprekende allure voor en lijkt er in haar laatste ambtstermijn ook niet meer de animo voor te hebben. Theresa May staat zwak en is gepreoccupeerd met de brexitperikelen. Italië telt voorlopig niet mee.

In Macrons visie zijn en blijven de Verenigde Staten een onmisbare partner bij het bestrijden van de gevaren die Europa bedreigen. Gevaren die lopen van de Russische verdeel-en-heerspolitiek tot aan het jihadisme en de nucleaire ambities van Iran.

Daarom heeft hij geen moment geaarzeld over Franse deelname aan de vergeldingsactie tegen chemische installaties in Syrië en daarom heeft hij zich in Washington met serene monterheid alle strijkages van zijn gastheer laten welgevallen.

Emmanuel Macron tijdens een gezamenlijke persconferentie met Angela Merkel. Beeld anp

Met als resultaat dat hij nu Trumps favoriete Europese gesprekspartner is, misschien wel de enige die heuse invloed kan uitoefenen op het denken en doen van de grillige Amerikaanse president.

En wat is hier Trumps belang? Ik denk dat hij zich graag beroept op een excellente verstandhouding met een Europese regeringsleider, een vertegenwoordiger van het continent waar het trumpisme met verachting wordt bejegend.

In elk geval had hij er de overschrijding van een markante rode lijn voor over. Want in de campagne sprak Trump met veel hoon over dure staatsbanketten. Daar zou hij als president een einde aan maken. Hamburgers en een onderhandelingstafel waren genoeg. Maar dinsdag vielen de Macrons alle pracht en praal ten deel in het Witte Huis.

Nou ja, de ene rode lijn is de andere niet.
Paul Brill

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden