Plus Column

De echte nepintellectueel die ik ben

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Omdat ik ouder aan het worden ben wil ik de laatste tijd ineens weer van alles leren.

Ik lees Tjechov en doe een onlinecursus Spaans die vrij veel weg heeft van een spelletje en waarvan ik niet zeker weet of ik echt iets onthoud behalve dat een krab een cangrejo is omdat het zo'n gek woord is om te zien en een ­konijn weer een conejo, wat ik onthoud omdat het zo dicht bij het Nederlandse woord conjo ligt. En ik natuurlijk dol op konijnen ben.

Als de echte nepintellectueel die ik ben luister ik sinds een tijdje ook verwoed naar allerhande podcasts. Het format, waarin je luistert naar een of meer mensen die oeverloos kwebbelen over wat ze maar willen, heeft mij volledig in zijn greep.

Ik luister aan een stuk door naar een of meer mensen die kwebbelen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Obscure Japanse animatie, bijna vergeten anekdotes uit het New York van de jaren negentig toen het nog net goor en a-relaxed was, onzinnig gedetailleerd uitgelegde nicheregels van Dungeons en ook Dragons.

Gister luisterde ik naar een gesprek tussen een man en een andere man. Die andere man was Joshua Waitzkin.

Ik had nog nooit van hem gehoord maar hij is blijkbaar in zijn jeugd enorm goed in schaken geworden en toen ermee opgehouden en vervolgens heel goed geworden in jiujitsu en daarna heel goed geworden in heel goed worden in dingen en nu leert hij aan andere mensen hoe zij ook heel goed kunnen worden in dingen.

Het is hierover dat het gesprek veelal gaat. Ik spits mijn oren terwijl ik onderuitgezakt op de bank lig; nu gaat het gebeuren, voel ik. Dit wordt mijn gamechanger.

Dan let ik even niet op omdat ik een luier moet verschonen en iemand vraagt waarom ik mijn oordopjes in heb en voor ik weer terug ben bij het oeverloos gekwebbel is het alweer bijna te laat.

Maar ik pik nog wel een tip mee die hij zelf weer van Hemingway heeft. Begin 's avonds ergens aan, maak het niet af, laat het de hele nacht tijdens het slapen marineren en begin daar dan de dag mee.

Ik besluit dat dit moet kunnen en begin diezelfde avond nog ergens aan wat ik niet afmaak. Ik ga vol goede moed in bed liggen, vol zin om het marineren te laten beginnen en heel goed te worden in ­dingen. Vervolgens slaap ik de hele nacht net niet omdat ik alleen maar aan het nadenken ben. De ene na de andere gedachte die net niks te maken heeft met logica of wat ik op wil gaan schrijven.

Steeds als er iets tussen lijkt te zitten wat er toe doet, blijkt het een droom die ergens anders over gaat en is het nog lang geen ochtend maar nog altijd midden in de nacht. Als de wekker gaat slof ik met poffertjesogen naar beneden. Ik krijg geen zin uit mijn vingers, ­terwijl de kat zeurt om voer.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden