Beeld Artur Krynicki

De drang om nog één keer door Londen te lopen, bleek te sterk

PlusReza Kartosen-Wong

De drang om nog een laatste keer door Londen te lopen voordat Groot-Brittannië de EU zou verlaten, bleek te sterk. Afgelopen vrijdag, brexit day, was ik daar dan toch met mijn vrouw om afscheid te nemen van de stad waar ik mee opgroeide, verliefd op werd en een lange, innige liefdesrelatie mee had.

Vorig jaar maart nam ik ook al afscheid van mijn geliefde tweede thuisstad. Ik schreef erover in mijn eerste column voor Het Parool. Maar toen werd brexit uitgesteld en was er zelfs even hoop op afstel. Nu zou het afscheid definitief zijn.

Begin jaren tachtig kwam mijn moeder in contact met verre Anglo-Indian familieleden die in Londen woonden. We kregen er een knooppunt in ons diasporisch netwerk bij. Vijf, zes keer per jaar bezochten we mijn aunties en uncles in de arbeiderswijk Hounslow in West-Londen. Ver weg van het bruisende centrum. Maar dichtbij het multiculturele Southall, een wijk met grote Indiase en Pakistaanse gemeenschappen, door UvA-antropoloog Gerd Baumann uitvoerig beschreven in zijn baanbrekende Contesting Culture. Dat werd mijn Londen.

Jaren later vroeg ik mijn vrouw ten huwelijk. Voor de Big Ben, klokslag middernacht. Zo werd Londen voor ons beiden een speciale plek, hoopte ik. Niet lang daarna zei ze dat ze er ooit wel wilde wonen. Mijn plan was gelukt. En toen we in 2012 in het rauwe en rafelige Oost-Londen gingen wonen, waren we meteen thuis. Oost-Londen werd ons Londen, onze nieuwe thuisstad.

Boos en verdrietig was ik toen de Britten drieënhalf jaar geleden kozen voor brexit. Teleurgesteld omdat de bekende Britse beleefdheidscultuur die ik zo fijn vond een dun laagje verf bleek dat diepgewortelde xenofobie en racisme onder grote delen van de bevolking uit het zicht hield. Na de uitslag van het referendum steeg het aantal racistische incidenten explosief. Het is niet meer gestopt.

Van mijn Londen wilde ik vorige week definitief afscheid nemen als van een geliefde die me had bedrogen. Londen voelde sinds de referendumuitslag al niet meer als thuis, maar nu zou ik de banden doorsnijden. Jij wilde toch weg? Ga dan maar!

Maar de helft van de Britten staat niet achter brexit. En Londen is geen Groot-Brittannië. Ik moest denken aan al die Londenaren die zich in de geest van grote denkers als Stuart Hall blijven verzetten tegen racisme, ongelijkheid, de Tories. Ook Londenaren die mij de afgelopen jaren hadden geïnspireerd met hun boeken, essays en muziek. Nikesh Shukla, Zadie Smith, Owen Jones, Reni Eddo-Lodge, Riz Ahmed, Stormzy, Akala. Londen had mij zoveel gegeven, daar kon ik geen afscheid van nemen. Onze liefdesrelatie is voorbij, maar we blijven vrienden.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool.

Reageren? reza@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden