Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

De door opa opgezette hagedis heeft emotionele waarde

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Vraag me niet waarom, maar ik was in Purmerend.

Bij die grote kringloopwinkel. Noppes.

Op de overloop tussen de begane grond en de eerste verdieping hing een mededelingenbord. Een A4'tje trok mijn aandacht. Ik las:

‘Hebt u?

Zo’n opgezette hagedis gezien?’

Tussen die twee regels een zwart-witfoto van een opgezette hagedis.

Een behoorlijk lelijk beest, vond ik.

Vervolgens: ‘Het is de ‘horny toad’ die mijn opa zelf heeft opgezet. Hij heeft een emotionele waarde. Ik wil hem heel graag terug (kopen).’

Het onderste deel van het A4'tje was verdeeld in vakjes en ingeknipt zodat je een reepje af kon scheuren met daarop telefoonnummer en mailadres van degene die de hagedis heel graag terug wilde (kopen).

Er waren drie reepjes afgescheurd.

Dat kon van alles betekenen.

Dat drie mensen ergens die hagedis hadden gezien. Of dat ze hadden gezien wie de hagedis in Noppes had gekocht, of wie de nieuwe eigenaar was van de ‘horny toad’. (Waarom scheur je anders zo’n papiertje af?)

Snel onderzoek op internet leerde me dat het om een padhagedis gaat, in het Engels horned toad, ook wel horny toad genoemd. Er zijn 22 soorten van dit reptiel bekend.

Wanneer kwam het kleinkind erachter dat de hagedis emotionele waarde had? Ik vermoed dat opa was gestorven, en dat bij het leeghalen van zijn huis, of kamer, de inboedel die niet door nabestaanden was meegenomen naar de kringloopwinkel was gegaan.

“Iemand de hagedis?”

Niemand die reageerde.

“Echt niet?”

En de hagedis ging in de doos voor Noppes.

Misschien was het kleinkind niet aanwezig bij de verdeling. En heeft hij of zij een speciale herinnering aan die gemeen ogende hagedis. Mensen raken verknocht en gehecht aan de raarste dingen.

De hagedis begon aan een nieuw leven in een vitrine of kast in een kringloopwinkel.

En iemand vond hem leuk, of schattig, of ontbrekend in een verzameling. De verzamelaar had al 21 verschillende geile padden en hij zag onmiddellijk dat dit de ontbrekende 22ste was. (Krijg ’m dan nog maar eens terug.)

Of misschien was het de gedachte aan opa zelf, die op een namiddag het dier had gevild, opgevuld en in een natuurlijke stand had opgezet. Ik hoopte maar dat de hagedis weer bij het kleinkind terechtkwam.

Toen viel mijn oog op nog een A4'tje, naast dat van de hagedis.

Te zien waren een aantal kunstwerken. Zes in totaal. Een man met viool, het interieur van een schuur, en vier onduidelijke afbeeldingen.

Had opa ook geschilderd?

Onder de foto’s van de werken de tekst ‘Heeft u deze schilderijen hier gezien of gekocht? De maker heeft graag contact met u.’

Van dit vel was maar een reepje papier met telefoonnummer en mailadres gescheurd.

Hetzelfde telefoonnummer en mailadres als dat van de hagedis.

Ze waren klaarblijkelijk alle zes gevlogen. Er stond niet bij dat de schilderijen emotionele waarde hadden, maar dat wil niet zeggen dat dat niet zo is.

Misschien was opa de man met de viool.

Hier, bij Noppes, was iets niet helemaal goed gegaan. Een hagedis en zes schilderijen die ergens waren waar ze niet hoorden.

Zou degene die dat ene papiertje had afgescheurd alle zes de schilderijen hebben gekocht?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden