Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

De daklozen zijn opeens verdwenen in Londen

PlusMarcel Levi

Als ik visite loop op onze ziekenhuisafdelingen in Londen, kan ik opgeknapte patiënten niet opgewekt meedelen dat ze vandaag of morgen ‘naar huis’ kunnen. Die formulering heb ik afgeleerd, want al te vaak is het ontnuchterende antwoord van de patiënt dat hij of zij geen huis heeft. Ik zeg daarom nu in arren moede maar routinematig dat de patiënt ‘het ziekenhuis kan verlaten’.

Naar schatting heeft één op elke tweehonderd mensen in Londen geen vaste huisvesting. Geen inkomen door bijvoorbeeld even een periode van lichamelijke of geestelijke tegenslag betekent vaak, na opraken van het spaargeld (als dat er al is), onverbiddelijke uitzetting uit je huis. Met je hele gezin, kinderen incluis.

Als je vervolgens geen (tijdelijke) slaapplaats vindt bij familie of vrienden, dan kun je kort terecht in een ranzig pension via social services. Zodra die route is uitgeput en je geen onderdak vindt in een onbewoonbaar verklaard krot of leegstaande fabriekshal (uiteraard zonder verwarming of stromend water), dan woon je vervolgens op straat. Sommige delen van Londen lijken ’s avonds meer een rommelige camping dan dat ze doen denken aan straten in een van de rijkste hoofdsteden van Europa.

Gelukkig kunnen we in Amsterdam, waar ook een snel groeiend daklozenprobleem is, met elkaar nog wel de beschaving opbrengen een beetje acceptabele voorzieningen voor deze ongelukkige medeburgers in de lucht te houden.

Maar zie, opeens zijn alle daklozen in Londen weg. Nu de stad opnieuw is getroffen door een lawine aan covidpatiënten, zijn de daklozen, net als tijdens de eerste coronapiek, in geen velden of wegen te bekennen. Dat komt omdat ze door een maatregel van de regering opeens allemaal in keurige hotels zijn ondergebracht. Uit angst dat een regiment verwaarloosde, ongezonde en hoestende mensen, die zich natuurlijk niet aan mondkapjes of 1,5 meterregels (kunnen) houden, een gezondheidsrisico wordt, is het nu wel plotseling mogelijk goede opvang te organiseren. Eigenbelang is kennelijk een sterkere overweging dan medemenselijkheid om je te bekommeren om hen die het minder goed hebben dan jijzelf.

Interessant genoeg blijkt dat een verblijf van een paar weken in een fatsoenlijk hotel met een schoon bed, een douche en geregelde maaltijden, voor veel daklozen voldoende is om te ontsnappen aan de negatieve spiraal van wonen op straat. Doordat er wat rust in hun leven is gekomen en ze niet continu op zoek hoeven naar een slaapplek en eten, ontstaat er ruimte in het hoofd om de draad van een normaal leven weer op te pakken. Met wat hulp van geweldige vrijwilligersorganisaties vinden velen een nieuw baantje en kunnen ze een redelijk frisse herstart maken.

Een fascinerend en positief neveneffect van een op zichzelf ellendige situatie. Opnieuw een coronales die we niet snel moeten vergeten.

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden