Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

De Dakloze Dichter dicht weer voor een slaapplek

PlusNatascha van Weezel

Ik loop over de Prinsengracht en zie vanuit mijn ooghoeken een man op me afkomen.

Hij houdt me staande en vraagt of ik een minuutje heb. “Shit,” denk ik meteen. “Die zwerver wil vast geld.” Ik rommel in mijn zakken, op zoek naar een euromunt. Hij vraagt of ik van poëzie hou. Zonder mijn antwoord af te wachten begint hij te dichten:

Neem mij niet kwalijk dat ik

een stad anders zie dan de

meesten.

36 jaar lang heb ik gedwaald,

gerend.

Op de vlucht voor een leugen.

Ik keek toen naar mensen,

stadsmensen.

Ik keek en zag hen vluchtig, te

vlug.

De man stelt zich voor als de Dakloze Dichter. In zijn hand houdt hij een verfomfaaid boekje waarin hij e-mailadressen verzamelt. Hij ziet dat ik ernaar kijk en glimlacht: “Je denkt toch niet dat ik zomaar mijn hand ophoud? Ik verkoop mijn poëzie in pdf-formaat. Zo kan ik elke nacht een slaapplek betalen.” Ik schaam me dat ik deze dichter in eerste instantie wilde afwimpelen met een euro, puur om mijn eigen geweten te sussen.

Hilmano van Velzen, zoals de Dakloze Dichter heet, leeft al 36 jaar af en aan op straat. Hij had een tijdje een woning in de Jordaan, maar door ruzie met de buren is hij die kwijtgeraakt.

Hij werd geboren in het Surinaamse oerwoud en was daar zielsgelukkig. Na de onafhankelijkheid kwam hij met zijn familie naar Nederland. Hij sprak alleen de Creoolse taal Saramaccaans en zijn juf dacht dat hij te dom was om Nederlands te leren. Daarom kreeg hij thuis klappen met de riem. Hilmano nam zich voor om beter Nederlands te leren dan wie dan ook en ging stiekem naar de bibliotheek om Griekse mythen en sagen te lezen. Dat was zijn veilige haven, want op school werd hij gepest vanwege zijn donkere huidskleur.

Op zijn 13de ging het fout. Hij werd van diefstal beschuldigd en van school gestuurd. Kort daarna ontmoette hij wat zware jongens die hem betrokken bij bankovervallen. Dat deed hij niet eens voor het snelle geld, maar omdat hij eindelijk een soort vriendengroep had. Niet veel later raakte hij verslaafd aan crack. Dat gebruikt hij nu nog steeds: “Om de pijn te verdoven, weet je wel.”

Hilmano is gewend geraakt aan zijn leven als nomade. Dat geldt lang niet voor alle daklozen. Door de coronacrisis en de alsmaar stijgende huizenprijzen leiden steeds meer mensen een zwervend bestaan; ‘economische’ of ‘zelfredzame’ daklozen worden zij genoemd. Vijf jaar geleden waren er nog 3000 Amsterdammers zonder huis. Inmiddels is dat aantal verdubbeld.

Misschien zou Hilmano geen crack moeten roken, denk ik. Alleen: wie ben ik om daarover te oordelen? Het leven is soms net een loterij. Als je de ene afslag neemt word je succesvol, maar met een beetje pech beland je zomaar op straat.

De Dakloze Dichter neemt afscheid met een buiging. Terwijl hij wegloopt, begint hij opnieuw te dichten.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden