Lezersbrief

‘De dag erna duwde ik de kastdeur open’

Paroollezer Stijn de Vries schrijft over zijn beste beslissing ooit. ‘Als jij maar gelukkig bent,’ zeiden zijn ouders. 

Beeld ANP / Robin van Lonkhuijsen

Het was 01.37 uur. Terwijl de zon zich voorbereidde te schijnen als nooit tevoren, werd ik in het donker geboren. 

Als zoon van lieve ouders en broer van twee prachtige zussen leek mijn leven als zondagskind uitgestippeld te zijn. Opgroeien tot een nuchtere jongeman in Twente met een voorliefde voor voetbal, vrouwen en vieux. Althans, dat was de bedoeling.

Thuis kon en mocht alles. Reizen, uit logeren, de mooiste cadeaus krijgen – ook als ik om Barbies vroeg. Ik danste in mijn gedachten.

Ik wist al jong dat ik de verwach­tingen van mijn omgeving niet kon naleven, maar mijn ouders waren trots. Onmetelijk trots. Ze pakten Barbies in met het glanzendste papier dat er bestond en gaven het me met plezier. “Als jij maar gelukkig bent, Stijn,” zeiden ze.

Het zijn woorden die onbewust op mijn brein werden getatoeëerd. Toch durfde ik die jaren niet mezelf te zijn. Buiten de boot vallen wilde ik niet. Zoals niemand dat wil. Daarom verdwenen de Barbies achterin de kast. Net als ik.

Maskers die ik dagelijks droeg, durfde ik jaren later pas af te zetten. Voorgoed. Ik was nog zoekende. Mijn omgeving zag sinds jaar en dag mijn ware gezicht. Roddels van leeftijdsgenoten die voldeden aan de norm, vulden de lucht van mijn school. 

Ze wisten het. Ik kroop verder in de hoek van mijn mentale kast. Durfde de deur niet open te trappen. Dus loog ik. Tot ik de weilanden voor een stadsleven verruilde. Voor een opleiding koos waar het mijn baan zou worden om roddels die de lucht vullen op middelbare scholen, te ontkrachten met feiten.

Het werd donker in die onbekende stad. Ik gunde mijn malende hoofd rust. Wist dat ik er klaar voor was. Eindelijk. De maskers die ik droeg, wilde ik weggooien. Verschepen. Verbranden.

“Als jij maar gelukkig bent.” De woorden die ik al achttien jaar kende, herhaalden zich. Ik hoorde de tedere stemmen van mijn ouwelui en viel in slaap met een glimlach op mijn gezicht. De dag erna duwde ik de kastdeur open.

Dat bleek de beste beslissing ooit te zijn.

Stijn de Vries, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden