Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

De coronaverveling is bevallen van een huilbaby: Clubhouse

PlusNico Dijkshoorn

De coronaverveling is bevallen van een huilbaby. De naam: Clubhouse. Het is een nieuwe applicatie op je iPhone waarmee je saaie verjaardagen kunt nabootsen. Dit is het concept: je creëert een virtuele kamer en daarna ga je eindeloos met elkaar zitten lullen over de prijs van een brood. Of je luistert met 439 mensen naar iemand die uitlegt hoe je een droogboeket maakt. “Zorg dat het echt goed droog is.”

Ik luisterde gisteren tien minuten mee in een groep gevuld met schrijvers en mensen die graag schrijver willen worden. Dit waren de eerste zinnen die ik hoorde: “Jawel, zeker weten. Zijn vrouw had van dat lange rode haar. Ze ging eerst met die ene man, met die baard en die rode broek. Kom, hoe heet ze nou. Ze had een leguaan op haar schouder en dan deden wij net alsof ze niks op haar schouder had. Kom, hoe heet ze nou.”

Verzin iets nieuws of vind iets nieuws uit en Nederlanders proberen er zo snel mogelijk iets gezelligs van te maken. Skype, elkaar spreken met beeld, was ooit een revolutionaire uitvinding en nu is dat specifiek iets geworden voor bejaarde mensen met een afgezet been die naar hun kleinkinderen in Nieuw-Zeeland zwaaien.

De podcast was ooit een undergrounddingetje voor hipsters, maar nu vooral iets voor mensen die zestien afleveringen van een uur maken over onopgeloste moorden. Na zestien uur luisteren is de conclusie steeds dezelfde: ze weten ook niet wie het heeft gedaan.

Ooit heb ik nieuwe toepassingen als Twitter en podcast omarmd, maar dan vooral om daar lekker surrealistisch mee aan de gang te gaan. Ik zag de ongekende mogelijkheden.

Voor de website Geenstijl heb ik urenlang, voor een publiek dat mij steeds dieper begon te haten, over het verzorgen van koikarpers gesproken. Of over het finetunen van mijn koelkast. Ik herinner mij een fictieve reportage op een strand waarin ik elke aanspoelende golf een naam gaf. “En daar komt Theo. Ja, prachtig. En wie spoelt daar aan? Ja, het is Ria. Mooi, met dat schuim op haar kop.”

Mijn eerste dag op Twitter heb ik bijna een dag lang verslag gedaan van een niet-bestaande bijeenkomst. Ik was zogenaamd in Middelburg waar ik, tijdens het WK bodypainting, gedichten op zwangere buiken schreef.

Nu, met Clubhouse, voel ik dezelfde drift. Lulligheid en eindeloos gekwek in een kamertje over het vlechten van een rieten mand ombuigen in conceptuele kunst. Dat is wat ik deze week ga doen: samen met twee vrienden geëmotioneerd praten over onze favoriete schoenen. Luisteren alleen op uitnodiging.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden