PlusColumn

De comeback van het briefje

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Ach, wat is er de afgelopen week veel over briefjes gepraat en geschreven. Grappig hoe het fenomeen briefje, bijna vergeten tussen alle mails, whatsapps en DM's, ineens een comeback heeft gemaakt.

Het eerste overgeanalyseerde briefje kwam van Dwight Lodeweges, assistent-trainer van het Nederlands elftal. Hoeveel er ook over gezegd en geschreven is sinds maandag, nergens werd mijn ongemak benoemd, namelijk dat het nooit de bedoeling was dat dit briefje door Ronald Koeman het veld in gestuurd zou worden.

Het is geen uitvinding van de huidige staf van Oranje om de lange, centrale verdediger op het laatst van een wedstrijd naar voren te dirigeren als er in de laatste minuten gescoord moet worden.

Dat is wat je noemt een oude voetbalwet. Doorgaans roept de trainer dan vanaf de ­zijlijn: 'Hé jij, naar VOREN!', en zwaait met zijn armen.

Ik weet zeker dat dat ook de bedoeling van Lodeweges was. Zijn briefje was een subtiele hint aan Koeman om de jongens naar voren te sturen. Maar Koeman was in een gekke bui en stuurde dat briefje het veld in - iets wat ik persoonlijk nog nooit heb zien gebeuren in een wedstrijd.

Lodeweges was na afloop ook paniekerig naar zijn briefje aan het zoeken, 'want er stonden nog andere dingen op'. En zijn kinderhandschrift was ook niet echt iets om trots op te zijn.

Ik vond Koeman in het interview na afloop ook buitengewoon ­gegeneerd. Jeroen Stekelenburg wilde er lang over praten, maar Koeman was vooral bezig het onderwerp zo gauw mogelijk af te handelen. Nee, dit briefje had nooit Het Briefje mogen worden.

Meer er waren meer belangwekkende briefjes. Eva Bies­heuvel, Maartens vrouw, overleed, en in de in memoriams ging het veel over de briefjes, waarmee hij haar de liefde verklaarde.

Een briefje is natuurlijk iets heel anders dan een brief. Een briefje is een notitie waarmee een bondige boodschap overgebracht moet worden, een brief een gecomponeerd verhaal. Misschien romantischer dan zo'n pompeuze brief waarmee de geschiedenis al vol­gepropt is.

Ook de overlijdensadvertentie van Eva Biesheuvel in NRC was een briefje.
'Goedendag. Ik ben dood. Ik mis Maarten, mijn vrienden, de poezen, de kauwtjes en de duiven. Ik dank u allen voor uw troostende vriendschap. Eva Biesheuvel-Gütlich, Leiden, 20 november 2018'

Een schitterend briefje, briefjesachtiger wordt het niet. Eva Biesheuvel overleed onverwacht, ongelofelijk dat het ­briefje er wás. Misschien had ze het klaarliggen, zoals Drs. P de ollekebolleke voor zijn eigen rouwadvertentie ook al had ­geschreven.

Of heeft haar echtgenoot Maarten het briefje geschreven, omdat hij er vanuit ging dat dit ongeveer is wat zij zou willen zeggen vanuit het ­dodenrijk? Dat lijkt mij aannemelijk, omdat het briefje zelfs gedateerd is op 20 november, toen ze al dood was.

Je zou ook kunnen zeggen dat zij het briefje van gene zijde aan hem heeft ­gedicteerd.

Het gesprek tussen hen is dus nog gaande, middels briefjes, wat troostrijk is.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden