Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

De coach begon te huilen en in Hilversum trokken ze een confettikanon open

PlusNico Dijkshoorn

Tijdens de Olympische Spelen kijken alle doden mee. Vanuit de lucht. Dat weet ik omdat veel sporters omhoogkijken als ze iets hebben gewonnen. Voetballers doen het vaak. Lionel Messi draagt al jarenlang ieder doelpunt op aan zijn oma.

Ik vind dat ontroerend. Het doet mij denken aan de bekende momenten tijdens een begrafenis. De kist zakt, het wolkendek breekt open en later, bij de cake, zegt iemand: “Oma Riek gaf ons een laatste knipoog.”

Tanja en ik geloven graag dat haar moeder is teruggekomen als ekster. We groeten haar als ze, midden op een tafel in de tuin, naar ons zit te kijken. “Kijk,” zeg ik. “Wil heeft een stuk oud brood in haar snavel.” Een maand geleden waren wij een weekend in Delft en wie zat daar pontificaal midden op het plein: Wil. Dit keer waste ze heel onhandig haar buik.

Daarom gun ik iedere sporter zijn overleden mental coach. Het is fijn als je kunt zeggen: “Ik heb vier jaar alles opzijgezet, ik heb geknokt voor deze medaille en kijk eens pappa, ik heb hem.” Daarna laat je je medaille aan de wolken zien.

Vervelender wordt het als dat wankele evenwicht door televisiemakers wordt gezien als een manier om veelbesproken en goedbekeken interviews te maken. Enkele dagen geleden greep judoka Juul Franssen net naast brons. Tijdens het interview werd er gevraagd naar haar zieke vader. Ze brak vlak voor de camera in tweeën. In de regiekamer zal zijn gejuicht.

Vlak na een zilveren tijdrit werd de coach van Tom Dumoulin geïnterviewd. Al snel ging het over de mentale hel waar Tom zich dat jaar doorheen had moeten knokken. De coach begon te huilen. In Hilversum trokken ze een confettikanon open.

Nu vraag ik mij af of ze daar vlak voor de Spelen op hebben geoefend. Hebben alle interviewers een lijstje op hun telefoon waarin ze makkelijk kunnen zien welk familielid van een sporter kanker heeft? Hebben ze die vragen getraind met een rouwen-is-winnencoach?

En hoe ging dat dan?

Interviewer: “Hans, vier jaar getraind, je valt bij de eerste horde en je probeert daarna hinkelend de finish te halen. Deed je dat voor Annemiek, je overleden zus?”
Coach: “Doe nog eens, maar dan sneller naar die zus toe.”
Interviewer: “Hans, je staat met lege handen. Heeft je dode zus je niet kunnen helpen?”
Coach: “Is al beter. Maar iets speelser nog.”
Interviewer: “Hans. Je zus is dood. En nu dit. Daar wordt ze niet blij van, een broer van niks.”

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden