Plus Column

De cabrio geeft het ritme van het getoeter aan

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Er staat een file in de Rijnstraat. Tientallen auto's, bumper aan bumper. Terwijl de auto's naar voren kruipen, klinkt achter in de rij steeds luider getoeter. "Hup, 400 euro boete!" zegt een rokende vrouw vanaf een terras. Ze neemt korte trekjes van haar sigaret. "Dit is toch niet normaal?!"

Dan glijdt, ter hoogte van de tierende vrouw, een goudkleurige cabrio in beeld. Een Aston Martin. Je verwacht rapper 50 Cent achter het stuur, maar er zit een jonge man in een zwart pak. Achterin twee jongeren, ook in pak, met een Marokkaanse vlag. Ze wapperen het ding enthousiast heen en weer.

De cabrio geeft het ritme van het getoeter aan. Een eindeloze stoet van feestende auto's volgt. De muziekinstallaties staan op hun hardst, de passagiers dansen zittend in hun stoelen. Een vrouw met geföhnd haar, een dikke laag make-up en een glitterjurk aan hangt zelfs uit het raam van een auto.

Een Audi, want de feestvierders hebben niet alleen hun mooiste outfit, maar ook de duurste auto's geregeld.

Het getoeter trekt een hoop bekijks. "Ik snap niet wat hier nou leuk aan is," zegt de vrouw.

"Ze doen dit gewoon om te treiteren." Ze wijst naar de mensen die stilstaan op de stoep. In verschillende vensterbanken slaan buurtbewoners het tafereel gade.

"Heeft Marokko een voetbalwedstrijd gewonnen of zo?" vraagt een voorbijganger met een boodschappentas.

"Die kunnen toch niet voetballen?" zegt een ­oude man.

Ze moesten eens weten.

Ergens in Amsterdam kijkt op datzelfde moment een opgedoft bruidje in haar ouderlijk huis op de klok. Ze wacht op haar schoonfamilie. Als de toeters en de trommels in haar straat klinken, steeds luider, weet ze dat haar aanstaande man en zijn familie het huis bijna hebben bereikt.

De dakka marrakchia, de Marokkaanse versie van een brassband, zet in. Jonge mannen in djellaba's klappen op de maat. De koperen blaasinstrumenten van de band klinken als een scheepstoeter. De schoonfamilie neemt de straat dansend over. Hun komst is aangekondigd.

De bel hoort niemand meer, maar de deur gaat open. Daar staat ze. Wit, glanzend, stralend. De bruidegom plant een kus op het voorhoofd van de bruid. Hand in hand lopen ze naar de band. Ze beginnen te wiegen. Het feest is begonnen, maar dat was het eigenlijk allang.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden