Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

De bruiloft van Tanja Nijmeijer was van het kaliber LIEFDE in hoofdletters

PlusTinkebell

Tinkebell

Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven in een paar dagen zó veel heb gehuild als afgelopen weekend. Halleluja voor waterproof eyeliner, want als ik die niet had gebruikt, was mijn gezicht al vóór aankomst bij de kapel een Jackson Pollock-rip-off geworden.

De bruiloft, waarvoor ik net als een groot deel van de andere gasten speciaal naar de stad Cali in Colombia was gevlogen, was er een van het kaliber LIEFDE in hoofdletters. En dan bedoel ik niet de liefde tussen mijn trouwende vrienden zelf (obviously waren deze mensen voor elkaar gemaakt).

Nee, wat me zo ontroerde en wat me na een paar minuten al deed besluiten om mijn tranen maar gewoon te laten rollen, omdat de tissues anders niet aan te slepen zouden zijn, was de immense liefde van iedereen voor dit bruidspaar.

Er was de Colombiaanse traditie dat alle gasten na het uitspreken van de geloftes naar voren mochten komen met een kaarsje om het koppel persoonlijk via een microfoon, zodat iedereen het kon horen, toe te spreken. Hoewel dit geen verplichting was, bleven de mensen met mooie woorden maar toestromen. Zonder uitzondering all from the heart. Zelfs een aantal van de aanwezige kinderen liep op eigen initiatief naar voren om in tranen te vertellen hoe belangrijk de rol van dit stel in hun leven was.

En dat was alleen nog maar het officiële gedeelte. Want eigenlijk begonnen deze uitingen van affectie al weken vooraf. Ik was zelf met een vriendin ‘in charge of the rings’ en had hiervoor een speciaal doosje gemaakt van Amsterdams stadshout. Iets wat ik ook echt heel graag wilde doen, omdat ik iets persoonlijks wilde geven.

Maar ik bleek niet de enige met die wens. De bijzonderheid van dit koppel zorgde ervoor dat echt iedereen zich geroepen voelde alles uit de kast te halen. Een vriendin naaide de bruidskleding. De honderden bloemen waarmee alles was versierd, waren handgemaakt van gedroogde maïsbladeren door de moeder van de bruidegom. Het haar, de make-up; voor alles waren mensen die persoonlijk kwamen helpen of iets bijzonders creëerden.

De Nederlandse familieleden van mijn vriendin, de bruid, die er níet bij konden zijn, vierden in de nachtelijke uren mee via een videoverbinding, terwijl haar moeder, op leeftijd, in haar eentje de rijen op Schiphol en een hele lange vlucht had getrotseerd. Geen moeite was te veel.

En ik dacht, vanmorgen, nadat ik mijn roes had uitgeslapen: dit is dus hoe het werkt als je zelf altijd betrokken bent en je bekommert om de mensen om je heen. Wanneer je altijd alles deelt wat je hebt en het welzijn van anderen bovenaan je lijst van belangrijkheden staat.

Dan is dat ook wat je krijgt.

Gefeliciteerd, Tanja Nijmeijer en Boris Guevara (de tranen, alweer over mijn wangen).

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden