Lezersbrief

‘De Borneokade is een zwembad zonder regels of toezicht’

Jantien de Laaf en Wieger van Aalderen hebben overlast van een illegaal openluchtzwembad naast hun woonboot. De gemeente moedigt illegaal zwemmen aan.

De Borneokade, waar toch gezwommen wordt Beeld Jakob Van Vliet

Mensen ‘die de wereld willen zien fikken’. Zo werden wij enige weken geleden omschreven door Douwe Bob aan een gretige journalist. Het haalde Jinek.

Wij zijn die mensen, die op 15 juli, na jaren vruchteloos praten, twee bezwaarprocedures en een eerdere succesvolle rechtszaak, weer naar de rechter stapten. Niet om mensen hun plezier te ontnemen, maar om een einde te maken aan de onleefbare overlast van een illegaal openluchtzwembad op enige meters van onze slaapkamer.

Een zwembad zonder sluitingstijden, toezicht of regels.

Waar op hete dagen nooit rust is en we 24 uur per etmaal kunnen rekenen op honderden gillende zwemmers, die zich op, om en naast ons schip vermaken. Hele weekeinden – van vroeg in de ochtend tot laat in de avond en vaak ook nog ’s nachts – moeten we, in de hitte, de herrie verduren. De ramen moeten dicht.

’s Nachts eruit om mensen weg te sturen die, dronken en schreeuwend, vaak agressief, nog willen zwemmen. Politie komt nauwelijks, want ze hebben te weinig mensen. We worden vaak uitgescholden. We zijn verworden tot handhavers in plaats van bewoners. En als het eindelijk stil is, zijn we bang voor weer nieuwe zwemmers met bijbehorend lawaai. We zijn blij als het regent.

‘Rustige speelweide’

We wonen hier al twintig jaar. We hebben de huizen en de steiger zien komen. In 2012 kwamen we twaalf meter dichter bij de steiger te liggen, die door de gemeente was aangelegd. Een plek om te wonen. De steiger zou weer op dertig meter van ons schip komen te liggen, maar dat gebeurde niet. Het werd acht meter. Na drie jaar praten werd tien meter steiger weggehaald. Er was een procedure voor nodig. De buurt was boos dat de steiger korter was geworden. 

Toen het stadsdeel daarom die tien meter weer terug wilde leggen, waardoor de steiger voor een deel breder werd, stapten wij, samen met andere buurtbewoners dicht bij de steiger, naar de rechter. Daarop liet de gemeente een duur onderzoek doen door Cauberg Huygens, waarbij het geluid van de zwemmers niet werd mee­genomen, omdat er niet mag worden gezwommen. 

De uitkomst was dat het met de overlast wel meeviel. De steiger was te vergelijken met een rustige ‘speelweide’. De rechter liet zich niet voor de gek houden en keek wel naar het ­lawaai van het verboden zwemmen. De steigerdelen mochten niet worden teruggeplaatst.

En dan nu dit kort geding. Jawel, want dat is wat een burger wordt geacht te doen als er niks anders meer mogelijk is. Wij leven in een rechtsstaat. We hebben afspraken over hoe we conflicten moeten beslechten. De rechter stelde tijdens het kort geding vast dat de steiger op internet door de gemeente werd aangeprezen als zwemplek, ondanks het bestaande zwemverbod. 

De gemeente was hangende de zitting snel bereid te komen tot een schikking en bood onmiddellijk aan borden te plaatsen met een zwemverbod. Die borden werden binnen 24 uur na plaatsing door buurtbewoners weggehaald, stiekem, in de nacht. En bestuurder Ivar Manuel, direct verantwoordelijk voor het laten ontstaan van een illegaal openluchtzwembad, raadde in Hart van Nederland aan het verbod te negeren en te liegen tegen handhavers.

 Daarmee schond hij onmiddellijk de bij de rechter vastgelegde afspraak en verkwanselde hij het systeem dat wij rechtsstaat noemen. Wij worden ondertussen bestookt met haatmail, in ­digitale en analoge vorm. De Googlepagina van ons bedrijf wordt gevuld met meest anonieme, lasterlijke en slechte fake reviews, zelfs door een buurtbewoonster die een hoge functie bij de gemeente heeft.

De media hebben het niet over de overlast, weten structureel de juridische context verkeerd weer te geven en vol te houden dat wij alles willen verbieden. En ze ­besteden hijgend aandacht aan iemand als Douwe Bob, die geen idee heeft waar hij het over heeft, omdat hij ­helemaal niet is geïnteresseerd in de achterliggende feiten, en aan een bestuurder die grinnikend het verongelijkte ­gevoel van gepasseerde recreanten weet aan te wakkeren. 

Er is een petitie opgezet en een stichting opgericht om te zorgen dat men er kan blijven zwemmen. De meeste ondertekenaars wonen niet waar wij wonen, de meesten hebben geen idee wat zich soms afspeelt bij die leuke steiger. Ze komen zwemmen en gaan weer weg. Maar wij kunnen niet weg. Wij wonen hier.

Begrijpelijke teleurstelling

Als de zwemsteiger bij anderen voor de deur zou worden neergelegd, onder dezelfde rechteloze condities als nu, dan zou er meteen een ­petitie zijn om dat tegen te gaan. En ondertussen worden wij met de nek aangekeken, want wij hebben de lol gekaapt.

Deze week gebeurde er iets bijzonders. Er werd bij ons aangeklopt door zes jongens uit de buurt. Leeftijd tussen de 8 en de 12 jaar.

Ze vroegen of ze met ons konden praten. Dat deden we: over hun begrijpelijke teleurstelling dat ze niet mochten zwemmen, over onze machteloze frustratie, de boosheid dat we iedere zomer hetzelfde geweld over onze woning heenkrijgen en maar geen erkenning krijgen van de onmogelijkheid om zo te leven. Over het ­lawaai en wat wel en niet kan en mag. Over een zwembad zonder regels in een woonwijk, want van gedragsbordjes trekt geen hond zich iets aan.

Ze waren verontwaardigd toen we vertelden over de nare dingen die gebeuren. Ze waren geïnteresseerd in het hoe en het waarom van de procedure. En ze waren bereid om na te denken over oplossingen. Kinderen nog. Maar empathisch, geïnteresseerd, wijs en vriendelijk.

We hebben ze bedankt voor hun initiatief en voor het aardige gesprek. Zij deden wat eigenlijk had moeten worden gedaan: informeren, praten en dan pas tot een oordeel komen. En zij vinden wat wij ook vinden en al zo lang hebben geprobeerd: dat de buurt samen moet komen om te praten over oplossingen die de overlast echt verminderen. En dat het bestuur dan moet luisteren en die oplossingen tot stand moet brengen. Dat is altijd beter dan dat bewoners ­elkaar naar de keel vliegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden