Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

De boerendiscussie vaart op emotie en wie is nog geïnteresseerd in de feiten?

PlusLale Gül

Lale Gül

Ik constateer een zorgelijke ontwikkeling in wat ‘serieuze tv’ moet zijn, maar ook in de media in z’n geheel. Namelijk de trend om in te gaan op emoties in plaats van op feiten.

Neem nou die boer die onlangs bij Op1 mocht aanschuiven omdat hij in een hyperemotionele toestand op camera had gezegd dat het oorlog is en daarbij hard aan het huilen was. Vervolgens wordt hij uitgenodigd (let wel: niet door SBS6, De Telegraaf of Powned) en mag iemand die nauwelijks drie woorden consequent achter elkaar kan uitspreken zijn onsamenhangende betoog afsteken. Minutenlang. Met allerlei tegenstrijdigheden. Wat is de volgende stap, krijgt deze meneer ook een interview in NRC?

In totale verbijstering vroeg ik me af: waarom nodigen ze geen boer uit die eloquenter kan verwoorden wat de boeren nou écht dwarszit? En waarom gaat het bij elke talkshow over die doodsbedreigingen aan het adres van de minister en of iedereen die aan het woord komt zich al dan niet daarvan distantieert en niet om de kern van het beklag van de boeren, die voor een groot deel vast niet de minister bedreigen? Waarom gaat het niet over, ik doe eens een gooi, een alternatief perspectief van boeren die al duurzaam werken, want die zijn er? Waarom worden die niet uitgenodigd?

En toen wist ik het antwoord: emotie. Weinigen lijken nog geïnteresseerd in feiten of een discussie met argumenten over en weer die ertoe doen, dat is maar saai. Dat is onder andere ook te zien aan de feitelijk onjuiste constatering die iedereen op tv napapegaait over de zogenaamd groeiende inkomensongelijkheid, vermogensongelijkheid en ‘kloof’ in Nederland. Programma na programma moeten we aanhoren dat men onder aan de samenleving armer en beroerder wordt ten bate van de elite, waarbij het goud en het geld tegen de plinten klotst, terwijl dat niet gestaafd wordt door de cijfers.

De introductie van het BNNVaraprogramma Scheefgroei in de polder luidt als volgt: ‘Hoe kan het dat het gros van de gewone mensen in hun dagelijks leven slechts weinig terugziet van de economische groei? En hoe kunnen we bouwen aan een samenleving waarin niet slechts enkelingen profiteren van groeiende welvaart, maar waar iedereen goed mee kan doen?’ De introductie van het programma Sander en de kloof: ‘Hoe kan het dat in Nederland de kloof tussen arm en rijk nog steeds bestaat en zelfs groter wordt?’

Een reeks discutabele aannames. Op z’n minst.

Wie de cijfers van het CBS napluist, komt er al snel achter dat die ongelijkheid in Nederland relatief klein is, daalt of, op z’n slechtst, vlak blijft. Inkomensongelijkheid is gedaald tijdens de Ruttekabinetten en vermogensongelijkheid is niet aantoonbaar gestegen de laatste jaren, maar zelfs gedaald. Reële inkomens zijn sinds 2009 sneller gestegen dan in het decennium daarvoor, terwijl men beweert dat onze besteedbare inkomens dalen. Vergeleken met andere EU-lidstaten is de inkomensongelijkheid in Nederland een van de kleinste. Het laagste percentage personen met een armoederisico in de EU wordt waargenomen in Nederland. De eerdergenoemde aannames zijn dus aantoonbaar gelul.

Ik hoop nog altijd op de komst van een intellectuele talkshow.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden