Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

De bioscoop werd wat de bieb vroeger voor mij was: een veilige ­haven

Plus Massih Hutak

Lievelingsmeisje en Kindjongen waren een weekend weg, dus ik had wat ‘tijd voor mezelf’. Dat is, net als vroeger in de klas, iets waar je hard voor werkt en vervolgens geen idee hebt wat je ermee moet. Of zoals The Joker zegt tegen Harvey Dent in The Dark Knight: “I’m a dog chasing cars. I wouldn’t know what to do with one if I caught it!”

Dus ik ging naar de film.

Iets wat ik in mijn Alleentijden bijna dagelijks deed. De bioscoop werd in mijn twintiger­jaren namelijk wat de bieb voor mij was als tiener: een veilige ­haven.

Ik was er inmiddels zo lang niet geweest dat ik vergat om online kaartjes te halen of te reserveren (altijd kaartjes online halen of reserveren), terwijl ik al de hele week wist dat ik op zaterdagmiddag naar de nieuwe ­Tarantino zou gaan, in Eye cinema 1, want we weten allemaal dat daar het beste bioscoop­geluid van Nederland klinkt.

Natuurlijk waren beide vertoningen van die dag stijf uitverkocht. Mijn gloednieuwe Cinevillepas maakte de tragiek aan de kassa compleet. Dus het werd de imaxzaal 14 in Pathé Arena, prachtig alternatief.

Na de film nam ik de metro 54 terug naar Centraal en kreeg het podcastidee om op zaterdagavonden in verschillende Amsterdamse metro’s aan mensen te vragen waarheen ze onderweg zijn.

Ik zag een opgemaakte tiener die in mijn fantasie richting een héél belangrijk feestje ging waar die ene heel speciale persoon ook zou zijn. Een uitgeputte vijftiger die wellicht van haar derde baan kwam of richting de vierde ging. En een man in een drie­delig pak die in zijn bluetooth headset schreeuwde dat hij nú naar Schiphol reisde om te vliegen, zonder bagage.

Dat mannen in pakken mij ooit nog aan Ramses Shaffy zouden doen denken, had ik niet zien aankomen. Note to self: Ramses Shaffy’s nummer Zonder Bagage gebruiken als introtune voor deze podcast die ik toch nooit ga maken.

Op het Centraal Station bedacht ik dat het een veel te mooie zaterdagavond was om nu al naar huis te gaan, dus ik nam tram 2, stapte uit bij de Cornelis Schuytstraat en liep het Vondelpark in. Bijna tien jaar geleden lag ik hier ergens op een grasveld uit de Russische verhalenbundel De 43ste april te lezen toen ik werd gebeld door mijn mentor dat ik was geslaagd voor mijn middelbare schoolexamen. Ik was een heel serieus jongetje, de bieb was tenslotte mijn favoriete plek als tiener.

Weer wat jaren daarvoor croste ik door het park op de bagagedrager van Johan en haalde ik kattenkwaad uit, terwijl ik net Nederlands kampioen tafeltennissen was geworden. Mijn club Amsterdam ’78 grensde aan het Vondelpark en het Vondelpark grensde aan absolute vrijheid.

Het beeld nu van uit bakfietsen lachgasballonnen verkopende jongens op het Leidseplein was zo absurd dat het bord met de waarschuwing van een boete voor vuil op straat gooien er niets bij is.

Niet gedacht dat ik dit nog snel zal zeggen, maar: Amsterdam, ik hou van je.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden