Column

De beste drinker en vrouwenversierder van de wereld

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Op de eerste pagina van mijn debuut staat een stukje songtekst uit het nummer Old Town. Een kitscherig ­jarentachtignummer van Thin Lizzy frontman Phil ­Lynott. Old Town klinkt een beetje als de begintune van een sitcom. Een sitcom over een alleenstaande barman en zijn hond.

Als ik de muziek hoor, zie ik de twee ­lachend door het gras rollen. Een man en zijn hond. Een man en zijn gemis. Maar als je door de sitcom­muziek heen luistert en alleen maar op de stem van ­Lynott ­focust, hoor je een van de mooiste liefdesliedjes ooit ­gemaakt.

This boy is cracking up.

This boy has broke down.

Zoals sommige mannen van auto's houden, zo houd ik van mannen met liefdesverdriet. Mannen die, totdat ze hun hart weer gevonden hebben, hun trots bij het grofvuil hebben gezet. Mannen die huilen. Mannen die denken dat elk liedje dat ze op de radio horen over hen gaat. Mannen die nog nooit een gedicht hebben ­geschreven, die opeens gedichten gaan schrijven.

Soms sta ik achter zo'n man in de rij bij de supermarkt. Hij zet acht blikken energydrank op de drie diepvriespizza's die al op de lopende band liggen. Hij zal vannacht niet gaan slapen. Als de man slaapt, herstelt zijn lichaam, maar hij wil nog niet herstellen, hij is tevreden met zijn nieuwe onherstelbare ik.

Phil Lynott stierf toen ik 6 jaar oud was. Hij was 36 jaar oud. Ik ben een maand ouder dan zijn jongste dochter. Hij stierf, zoals zo veel mensen die hun lichaam al jong hebben opgebruikt, aan een longontsteking. Als het ­lichaam de ziel niet meer kan luchten, stoppen de longen er als eerste mee. Niets heeft zo ontiegelijk veel bindingsangst als het lichaam van iemand die te veel van drugs houdt.

Het verlegen jongetje was opeens de eerste rockster van Ierland. En als je een rockster bent, moet je het ook zijn, dacht hij. Lynott nam het ervan. In zijn tijd was hij de beste drinker, de beste drugsgebruiker en de beste vrouwenversierder van de wereld.

Zodoende balanceerde hij de rest van zijn leven tussen het zijn van een halfgod en het zijn van een halvezool. Er zijn een paar biografieën verschenen waarin vrienden van Lynott de wildste verhalen over hem vertellen, maar ja, echte vrienden houden ook gewoon na je dood hun bek.

In de videoclip van Old town zie je hem door zijn stad lopen. A charming man. Met een afro tot aan de wolken en een snor die zo stoer is dat hij vogelspinnen kan laten huilen. Lynott lacht naar iedereen die voorbijkomt en iedereen naar wie hij lacht, groeit minimaal twaalf centimeter. Ze groeien naar zijn hoogte.

Voor heel even zijn ze allemaal de grootste roos die Ierland ooit heeft gezien. Na twee minuten zingt de man die een goede vriend van George Best was twee keer: 'Ola!' Het zijn de twee hoopvolste Ola's uit de complete muziekgeschiedenis.

Op het einde van de video zie je Lynott over een pier lopen. Zelfverzekerd loopt hij richting de zee. Met de handen in zijn jaszakken. Kijk hem lopen. De breekbaarste macho. Kijk hem lopen. Deze man was trots op zijn scheurtjes.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden