Opinie

‘De besluitvorming rondom de Meervaart was niet democratisch’

De besluitvorming rondom de Meervaart was niet democratisch, stelt de voltallige oppositie, exclusief Denk. ‘Jammer dat ­wij moeten uitleggen hoe participatie eruitziet.’

De zuidwest kant van de Sloterplas in Osdorp waar de nieuwe Meervaart zou worden gebouwd.Beeld Marc Driessen

Sinds mei 2018 wordt Amsterdam bestuurd door partijen die vurig zeggen te geloven in ‘democrati­sering’. Dit zou vooral inhouden dat besluiten pas genomen worden na uitgebreide inspraak en participatie, zodat Amsterdammers maximaal aan het woord komen en kunnen meebeslissen over hun eigen leefomgeving. In deftige taal heet dit verschijnsel ‘municipalisme’. Menig politicus, vooral van GroenLinks, krijgt er warme gevoelens van. GroenLinks levert in dit stadsbestuur daarom ook de wethouder ‘Democratisering’.

‘Municipalisme’ zou bedoeld zijn als radicale systeemkritiek. Zo moeten echte veranderingen niet van bovenaf, maar van onderop ­komen. En beleid leg je niet op, maar maak je in nauwe samenspraak met de mensen om wie het gaat. Het gaat om de mobilisatie van de straat tegen de staat. Wie daarin slaagt, maakt Amsterdam tot een ‘fearless city’.

Tot zover het script van een papieren werkelijkheid over inspraak en participatie. Zeker bij grote en belangrijke onderwerpen, dus waar echt iets op het spel staat omdat het een deel van de Amsterdammers raakt, worden besluiten flink doorgedrukt. Bewoners worden slechts geïnformeerd, maar niet gehoord, laat staan betrokken.

Persbericht

Het laatste dieptepunt was het recente besluit over de nieuwe locatie van theater de Meervaart in Nieuw-West. Dat moest koste wat kost voor het zomerreces worden genomen, zonder dat de inspraak ervoor had plaatsgevonden.

Als een van de drie verantwoordelijke wethouders (Meliani (Kunst & Cultuur)) wordt gevraagd waarom ze de inspraak van bewoners pas gaat organiseren nadat de gemeenteraad heeft besloten over de locatie, toch wel het ­belangrijkste kritiekpunt van de omwonenden, spreekt ze een veelzeggende zin uit: “Ik wil de participatie breder vormgeven... niet alleen de mensen die toevallig de websites bijhouden.”

Ze doelt hiermee op de oplettende omwonenden en stadsdeelcommissieleden die het ­besluitvormingsproces digitaal goed in de ­gaten houden en tot hun verbijstering uit een pers­bericht moesten vernemen wat de beoogde ­locatie is van het nieuwe theater.

Woedend

Zo denken onze bestuurders kennelijk over actieve bewoners en organisaties die verrast waren dat de nieuwe Meervaart opeens in de Sloterplas moest worden gebouwd. Bewoners die niet begrijpen waarom de gemeente hen tijdens twee informatieavonden eind 2019 twee heel andere locaties voorschotelde dan de uiteindelijke locatie (Sloterplas) die ter stemming voorlag in de laatste vergadering van de gemeenteraad voor het zomerreces.

De bewoners zijn terecht woedend omdat bleek dat het stadsbestuur kort na beide informatieavonden al voor de Sloterplas heeft gekozen. Een optie waar zij in de verste verte niets over hadden gezien of gehoord.

Toen wij vanuit meerdere oppositiepartijen een redelijk voorstel deden om nog geen besluit te nemen over de locatie maar eerst de bewoners te horen en draagvlak te meten voor de verschillende locaties, werd dat weggehoond door het stadsbestuur en de coalitiepartijen plus Denk. Men wil geen vertraging en de wethouder moest en zou voor de zomer aan de slag gaan. Ondanks de gebrekkige financiële en ­inhoudelijke onderbouwing van het besluit en het achterhouden en verdraaien van cruciale adviezen. De reden van deze haast wordt niet gegeven.

Open en transparant

Dit is bizar. Toen de huidige coalitiepartijen nog in de oppositiebanken zaten, schreeuwden ze moord en brand als participatieprocessen zo werden vormgegeven, al helemaal wanneer het om besluiten ging ten koste van de natuur. En ja, er kunnen naast de wensen van bewoners andere geldige argumenten zijn, zoals de kosten of de natuur, maar de buurt volledig buiten de besluitvorming houden, is ongehoord.

De drie betrokken wethouders van Democratisering, Cultuur en Ruimtelijke Ordening (allen van GroenLinks) hadden (ten minste) kunnen streven naar breed of enigszins steviger draagvlak. Ze hadden kunnen zoeken naar een constructieve samenwerking met omwonenden, met de stadsdeelcommissie, met de regio en met andere belanghebbenden in plaats van dit de bewoners door de strot te duwen. Nu is dat er niet, omdat coalitiepartijen GroenLinks, D66, PvdA en SP plus Denk koste wat kost verder willen.

Onderweg zijn ze iedereen kwijtgeraakt, de omwonenden in de eerste plaats. Dat is treurig en niet nodig. Er was geen enkele reden om de bewoners niet eerst te horen, actief te betrekken en vervolgens te besluiten over de locatie. Jammer dat wij moeten uitleggen hoe participatie eruitziet aan een stadsbestuur dat een ‘nieuw geluid’ wilde laten horen. En dat in het eigen coalitieakkoord had beloofd: ‘We streven naar een open en transparant bestuur, een naar buiten gerichte organisatie die openstaat voor maatschappelijk en buurtgericht initiatief.’

Hala Naoum Néhmé (VVD), Jennifer Bloemberg (PvdD), Annabel Nanninga (FvD), Diederik Boomsma (CDA), Hélène de Bruine (CU), Sylvana Simons (Bij1), Wil van Soest (PvdO), Anton van Schijndel (LCF)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden