Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

De Belgen reageren precies zoals wij

PlusColumn

Het is al vaker gezegd en ­geschreven, maar wat is het héérlijk om een WK te ­beleven waar Nederland niet aan meedoet! Al verlang ik inmiddels naar een leven dat niet meer gedicteerd wordt door wat er in Rostov of Sotsji staat te gebeuren, het is een heerlijk WK. Mede dankzij onze zuiderburen.

De Belgen. Ach ja, de Belgen. Het hele WK volg ik inmiddels via de Belgische tv, omdat het zo heerlijk is om nuchter antropologisch onderzoek te doen naar de mens die geheel bevangen is door WK-koorts: de joelende studio, de opwinding, de ­spanning, het geloof dat België daadwerkelijk wereldkampioen zal worden.

En dan: de afschuw dat alles uiteindelijk mislukt en voor niets is geweest. Zo herkenbaar!

Op de Belgische tv werd ook het hele calimerocomplex ­uitgebeeld waar Nederland aan lijdt als we ver komen. Iedereen die een paar WK's heeft meegemaakt, wéét dat je als klein ­voetballand uiteindelijk je tanden stukbijt op een groot voetballand. Je kan tot in de halve ­finale komen, tot in de finale zelfs, maar uiteindelijk speel je tegen een extreem goed gegroepeerde, arrogante ploeg die toch een onneembare vesting blijkt te zijn.

Alsof de goden hebben besloten dat de hoogste voetbaleer toch echt voorbehouden is aan de grote krachten. Maar ja, dat is rationeel op­gebouwde kennis, als jouw land ver komt, laat je je toch weer meeslepen.

Bij de Belgische tv reageerden ze op hun uitschakeling zoals we dat in Nederland ook doen. Eerst waren ze al een week woedend geweest op Engeland, omdat het team van Southgate weigerde te winnen in de laatste poulewedstrijd, waardoor België in de loodzware linkerhelft van het toernooischema terechtkwam. Onsportief, vonden ze, terwijl het gewoon professioneel was.

En toen verloor België van Frankrijk: verontwaardiging alom. Dus na afloop veel praten over het mooiste voetbal dat ­verloren heeft, de negatieve spelopvatting van de tegen­stander, het onsportieve spel van de Fransen, en dan alvast vooruitblikken naar het EK dat waarschijnlijk gewonnen gaat worden. Precies zoal het op de Nederlandse tv gegaan zou zijn!

Misschien lacht u me zondag trouwens uit als het kleine Kroatië wereldkampioen is geworden, maar ik ben ervan overtuigd dat het machtige Frankrijk geen krimp zal geven en de klomp goud mee naar huis neemt. Het was al te zien aan de Kroaten na de halve finale: te blij. De Fransen maakte een ­professionele ereronde, de Kroaten begonnen aan een heus volksfeest op het veld, inclusief tranen en grootse uitspraken, alsof ze hun doel al bereikt ­hadden.

Wanneer je er amper emoties bij voelt, is het verrukkelijke kost. Vier jaar geleden zaten wij er ook zo bij, acht jaar geleden ook. Allemaal verspilde energie. Het blijkt gewoon een opluchting om een irrelevante voetbaldwerg te zijn.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden