null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

De avocado maakt je ziedend, het is een kapsonesvrucht

PlusNico Dijkshoorn

De avocado is een ziekelijke aandachtshoer. Onder de andere vruchten is dat al langer bekend. Mandarijnen bijvoorbeeld, die liggen gezellig tegen elkaar aan en die kunnen onderling nog wel een soort van lol hebben dat ze als pitloos worden verkocht, terwijl ze helemaal vol zitten met jonge mandarijn. Die lol begrijp ik. De mandarijn heb ik leren kennen als een goedlachse vrucht.

De ananas. Ook een goed voorbeeld. Die heeft verder zelf helemaal niks aan dat pruikje boven op zijn hoofd, maar dat doet hij voor de mens. Die hebben al zo weinig en dan is het toch leuk als je een vrucht kan kopen die lijkt op iemand die net uit zijn bed is gekropen.

Wat ik wil zeggen: bijna alle vruchten begrijpen dat ze het met ons – de mens – moeten doen. Behalve de avocado. Die trekt zich helemaal niets aan van de mens. Sterker nog: hij blijkt te zijn geradicaliseerd.

Deze week klonk er een noodkreet uit de medische wereld. Steeds meer mensen hebben ernstig letsel aan hun hand omdat ze de pit van een avocado met een mes uit het vruchtvlees proberen te wippen. In het Grote Mensen Journaal lieten enkele mensen zien hoe ze dat deden. Arm boven het hoofd en aanvallen op die avocado alsof ze een Nederlandse acteur in een film van Paul Verhoeven waren. “Hier, hier hier, ­vuile rotzak!”

Ik snap die agressie. De avocado maakt je ziedend. Het is een kapsonesvrucht. Belachelijk trots op zijn pit. Zo vreselijk kinderachtig. Je kunt ook zeggen: nou, heel knap, een houten kunstoog in je buik, maar wat hebben we eraan?

Ik denk dan: neem een voorbeeld aan de kiwi. Die lijkt op het achterhoofd van je overleden opa, maar tegelijk ook op alle jongens van 17 na een jaar corona: barstensvol met zaad. De kiwi is precies zoals je een vogel graag ziet: eindelijk zonder vleugels, pootjes en een kop.

De avocado is een beetje te veel in zichzelf gaan geloven. In de Jordaan zit een restaurant waar alleen maar avocado op het menu staat.

Zo een vrucht denkt dan: hé, ik word gegeten door allemaal graatmagere meisjes met ogen als Bambi. Ik doe ertoe.

En nu loopt het dus uit de hand. Over een half jaar heeft iedere avocado een klein handwapen. Maar ondertussen moeten we wel zestig keer in hun kont knijpen om te controleren of ze eetbaar zijn. Die aanstellerige schil ook, alsof je met een keukenmesje het eelt van je hiel pulkt.

Nee, dan de perzik. Daar slaap ik mee.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden