Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

De auto reed tegen een boom

PlusMaarten Moll

Bij de boom, midden in de landerijen, stond een lantaarn met daarin een kaars die niet brandde. Op het glas waren met een witte stift hartjes getekend, en de tekst ‘Max. Love you forever’.

Dan weet je het wel.

De lantaarn zag er vrij nieuw uit, en de hartjes waren door het weer niet uitgelopen of vervaagd.

De Turfweg. We fietsten richting IJzevoorde.

Een oude tractor met vier uitgelaten jongens erop passeerde ons. Ze knikten vriendelijk. Zouden ze naar de boom hebben gekeken die ze net voorbij waren gereden? Of wilden ze daar, in al hun jeugdige onverschrokkenheid, niet aan denken?

Plotseling stonden we voor iets vreemds.

Taverne Edelweiss.

Op het terras een skicabine. Rood-wit geblokte gordijnen voor de ramen. Binnen alles van hout, grote tafels. Bergschoenen als deurstoppers.

Een alpenhut, middenin de Achterhoek?

Een fata morgana?

Nee, een themarestaurant. Daar stond echt Taverne Edelweiss, rechtstreeks geteleporteerd vanuit de bergen. (We moeten onmiddellijk aan Asterix en de Helvetiërs denken, wanneer Asterix op zoek is naar Edelweiss.)

We gingen op het terras zitten, vlak bij de skicabine. Meteen werd er een bak water voor de hond neergezet. Op de lunchkaart, für den kleinen Hunger: Wienerli mit Semmel, Brettljause, en Ziegenpeter.

We bestelden koffie. Ik zocht op mijn telefoon naar ‘Max ongeluk Turfweg’.

Twee jongens van 18 en 19 reden vijf jaar geleden op de Turfweg toen hun auto, een Mercedes, door ‘nog onbekende oorzaak’ met de rechterwielen in de berm kwam. De bestuurder, met naast zich de 19-jarige Max, verloor de macht over het stuur en de auto reed tegen een boom. De twee jongemannen werden nog naar het ziekenhuis gebracht, maar overleden later aan hun verwondingen.

Daar kun je van alles over zeggen, en tegelijkertijd niets.

Mijn gedachten gingen naar een vriendinnetje van mijn broertje, dat lang geleden bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Ook nog met een heel leven voor zich. Saskia van Haarlem, als ik het goed heb. Ik kan me haar niet meer voor de geest halen.

Alleen die lantaarn daar bij die boom herinnert nog aan het ongeluk. Wat is er in die vijf jaar wel niet gebeurd? Max is in ieder geval niet vergeten, want die lantaarn staat er nog niet heel lang.

De koffie was goed, maar we namen geen Flamm­kuchen, of de Truthahn Salat.

We verlieten de Alpen en reden verder over de Turfweg. Ik moest denken aan Oudste Dochter, die een dag eerder haar eerste autorijles had gehad.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden