Johan Fretz.  Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Dat was balen: de partner van Lilianne Ploumen is helaas geen Palestijn

PlusJohan Fretz

Lilianne Ploumen was nauwelijks aangesteld als lijsttrekker van de PvdA, of het hoongelach barstte los. Wilde de partij soms niet groeien? Ook het feit dat Ploumen als minister veel geld had uitgegeven aan ontwikkelingssamenwerking was ­verdacht (een minister van Ontwikkelings­samenwerking die geld uitgeeft aan ontwikkelingssamenwerking: zet de AIVD erop). Na wat googelen stelden ze teleurgesteld vast dat Ploumens partner helaas geen Palestijn is, maar een witte man (net als zij). Balen, nu moesten ze een alternatief verzinnen voor de aantijgingen waarop ze Sigrid Kaag dagelijks trakteren.

Dat alternatief was snel gevonden. Dus waar Kaag naast het gehamer op haar man voortdurend wordt verweten te koud, te hard en te elitair te zijn, werden bij Ploumen nu juist de tegenovergestelde eigenschappen als probleem aangemerkt. Die Lilianne: een lieve vrouw, warm en hartelijk, jazeker. Maar daarmee toch absoluut geen leiderstype. Het liet andermaal zien aan wat voor onmogelijke eisen vrouwelijke politici worden geacht te voldoen: het is nooit goed.

Opvallend vaak werd ook gewezen op Ploumens zogenaamd onverstaanbare Limburgs. Geestig om te horen van mensen voor wie het zoetgevooisde Venloos van Geert Wilders al twintig jaar klinkt als Gods woord. Onder hen ook kiezers die beweerden dat zij een stem op de PvdA hadden overwogen, als de keuze op Khadija Arib of Ahmed Aboutaleb was gevallen.

Maar Aribs populariteit komt hoofdzakelijk voort uit haar nadrukkelijk onuitgesproken politieke profiel als Kamervoorzitter. En Aboutaleb is onder deze kiezers pas populair geworden door zichzelf in Rotterdam te positioneren als een echte hardliner, die felle taal uitslaat richting migranten, wat hem geregeld op complimenten komt te staan van Joost Eerdmans en Wilders. Met andere woorden: de mensen die beweren een stem op de PvdA te overwegen, doen dat alleen wanneer de partij een leider heeft die apolitiek is of een leider die bij benadering dezelfde hard-rechtse dingen zegt als de PVV of het FvD. Iets zegt mij dat Ploumen niet om hun spot hoeft te treuren.

Dat geldt ook voor de beschamende analyses van de veelal mannelijke Den Haagwatchers, die Ploumen, een vrouw die honderden miljoenen ophaalde voor een fonds om Donald Trump te dwarsbomen en daarmee de wereldpers haalde, die partijvoorzitter, minister en Kamerlid was en is, af te schilderen als te onbekend. Een verbijsterende bewering, waarover Loes Reijmer zich vorige week in de Volkskrant terecht boos heeft gemaakt.

Toch zou de onderschatting van Ploumen weleens kunnen gaan bijdragen aan haar succes. In haar benoeming als lijsttrekker schuilt de belofte van het einde van het tijdperk van de persoonlijkheidscultus. Nu ons maakbaarheidsgeloof door corona is onderuitgehaald, dooft de behoefte aan verlossers en groeit het verlangen naar menselijker leiderschap, dat wel door idealisme wordt gedreven, maar niet leunt op gezwollen ego’s.

Ploumen lijkt daarvoor gemaakt. Het draait bij haar onmiskenbaar om de inhoud, niet om haar. Maar ze heeft wel een uitgesproken activistische inborst en een groot hart voor de kernidealen van de sociaaldemocratie, die zij zowel uitdraagt als belichaamt. Ongeacht of dat al in maart tot bloei komt: Ploumen is wat de PvdA nodig heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden