Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Dat Poetin Oekraïne aandoet wat de Duitsers Rusland hebben aangedaan, verdringt hij

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Lijden kan veranderen in trots.

Het beleg van Leningrad begon in 1941 en duurde tweeënhalf jaar. De stad werd totaal omsingeld door de Duitsers. Er kon niets meer in en uit. De hongersnood en de koude moeten verschrikkelijk zijn geweest. Een miljoen mensen stierven.

Poetin stierf daar ook.

Viktor Poetin, de broer van Vladimir.

Eergisteren werd het beleg van Leningrad herdacht en Vladimir zou bloemen op het graf van zijn broer hebben gelegd. Vladimir werd trouwens pas in 1952 geboren.

In de oorlog gedroeg het volk van Leningrad zich inderdaad als held. Solidariteit was hun voornaamste wapen. Leningrad, tegenwoordig weer Sint-Petersburg, was altijd terecht het voorbeeld van Russische moed en doorzettingsvermogen.

En natuurlijk misbruikt Vladimir Poetin de geschiedenis. Immers: hij meent ook tegen de nazi’s te strijden, want de militaristische Navo is volgens hem één op één te vergelijken met de nazi’s en die willen heel Rusland overheersen. “Jullie lijden nu, kan jullie straks weer trots doen voelen,” lijkt Poetin te zeggen. Hij wil zodoende de geesten rijp maken voor een totale oorlog. Dat hij Oekraïne aandoet wat de Duitsers Rusland hebben aangedaan, verdringt hij. Als hij dat niet verdringt beseft hij dat hij nu De Nazi is die aanvallen pleegt op kinderen, kinderen ontvoert, steden vernietigt, concentratiekampen opricht en een subtiele vorm van genocide pleegt.

Voor wie zou dat besef niet ondraaglijk zijn?

En toch… (een zinsnede die ik graag gebruik omdat ik niet geloof dat een mens eendimensionaal denkt)… en toch moeten er ook hoge militairen zijn die beseffen dat hun gedrag lijkt op dat van de nazi’s, die zich afvragen: wat doen we onze ‘broeders’ in Oekraïne aan? Er moeten toch ook Russen zijn die denken: waarom laten we die Oekraïners niet met rust? Wat voor voordeel levert ons annexatie op?

Maar ja, hoeveel Duitsers waren er destijds die dachten: “Ach die Hollanders… wat moeten we met dat land?” Nee, ze bombardeerden Rotterdam kapot. En dat vonden ze best.

Totale vernietiging; dichter bij God kan een mens niet komen, want men meent dat je vervolgens de schepping opnieuw kan laten beginnen.

In de stromende regen herdacht Poetin eergisteren het beleg van Leningrad en legde een bosje rozen bij een monument waarop alleen ‘1942’ stond.

Een massamoordenaar die een massamoord herdenkt. Waar de boodschap had moeten zijn: dit nooit meer, dacht je toch: straks zie je in Cherson, Dnipro, Zaporizja en Mykolaiv zulke herdenkingsmonumenten met daarop ‘2023.’

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden