Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

‘Dat je je hond zonder schaamte Moor noemde. Ik kan er niet bij’

PlusTheodor Holman

“Ik wil toch iets tegen je zeggen… Iets aan je wat me al lange tijd ergert.”

“O jee, zeg het me, wat is er?”

“Nou, je schrijft af en toe, het is gelukkig minder, nog steeds over je hond Moor…”

“Die is dood. Mijn nieuwe hond heet Koos.”

“Ja, Koos is goed. Daar gaat het niet om. Het gaat om je vorige hond. Ik dacht: ik moet het toch een keer met je daarover hebben.”

“Wat dan? Heeft ie destijds tegen je aan gepist, heeft hij aan de tafelpoot geknaagd?”

“Het gaat niet om hem, maar om jou. Die naam vond ik uitermate kwetsend. Dan liep je hier in het park, en dan riep je hem. En dan ging ik van diepe schaamte door de grond. Zo vernederend!”

“Maar… maar… Ik had hem genoemd naar de hond van Kruimeltje, mijn lievelings-kinderboek. En ook omdat hij zwart was, en het een vrouwtje was en Mora eigenlijk zwart betekent en…”

“Voel je het zelf niet? Dan liep in je het park en dan riep je keihard: ‘Moor! Hier! Hier!’ Met die koloniale slavenhandelarenstem van je. ‘Moor! Hier!’”

“En dan kwam hij niet, de schat. Uiteindelijk wel, natuurlijk, de lieverd.”

“Je ziet het expres niet, hè? Hoe moeten al die mensen van kleur zich in het park hebben gevoeld als jij dat riep? Vertel dat eens even.”

“Maar… Maar…”

“Ze voelden zich diep, diep gekwetst. Een hond die Moor heette en die jij dan riep en die moest doen wat jij eiste. En ikzelf – en je ziet, ik ben helemaal niet van kleur, ik ben wit, geprivilegieerd en me bewust van mijn onbewuste koloniale oordelen en daar bied ik dan ook mijn excuses voor aan – werd er achteraf ook door gekwetst.”

“Daar heb ik nooit iets van gemerkt.”

“Nee, maar ik dacht wel: het racisme rukt op. De onverschilligheid. Je gaat je hond toch ook niet ‘Jood’ noemen?”

“Nee, dat niet, maar die vergelijking…”

“Hou op! Je maakt het erger.”

“Maar ik heb van Mm… mijn hondje meer gehouden dan van mijn vrienden en…”

“Racisme zit in ons allemaal, dat blijkt maar weer eens. Ik geneer me kapot. Dat je je hond zonder schaamte Moor noemde. Ik kan er niet bij. Ik, ik moet er zelfs, als man, om huilen. Ik vind dat je je excuses aan al je lezers moet aanbieden.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Lees ook:
‘Ik spaar voor een kleine grafsteen’
Extremisten kunnen zichzelf niet relativeren
Hij zou laten zien hoe dom onze democratie is

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden