Massih Hutak Beeld Artur Krynicki
Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Dat ijsje bij Joop is een overwinning

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Ramadan staat voor de deur. Net als elk jaar kijk ik weer uit naar de spiritu­ele, fysieke en emotionele reis die ik ga maken. Het is bikkelen, maar het geeft me elk jaar ook weer heel veel terug. Kracht, zelfvertrouwen en nog meer dankbaarheid, om maar een paar dingen te noemen.

Voorheen was elke avond uitkijken naar de iftar een net zo groot hoogtepunt als daarna met z’n allen verzamelen bij ­IJskoud de Beste. Dames in gewaden, jonge mensen die van de moskee komen, kleine kin­deren met hun ouders, meisjes die een reden hadden om ’s avond nog met elkaar af te spreken en in het park te hangen.

Van het café naast de ijssalon staan mannen in trainingspakken met een biertje in de hand te dagdromen over Ajax, naast jongeren in djellaba’s met ijshoorntjes in de hand. Nieuwe Noorderlingen, Oude Noorderlingen, alles komt er bij elkaar.

Dat gebeurt in deze beste ijssalon van Amsterdam überhaupt, maar tijdens de ramadanavonden heerst er nog net iets meer magie dan gebruikelijk op de hoek van de Adelaarsweg en de Meeuwenlaan. Dat ijsje in de late avond is een overwinning op een zware dag.

Want dan is het afzien. En dit jaar wordt de vastenmaand extra zwaar. Natuurlijk omdat het aspect van met je familie de hele dag naar de iftar toewerken en dan samen het vasten verbreken er niet in zit. En omdat na de iftar samen naar de moskee gaan er ook niet in zit. Maar vooral ook omdat zo veel gezinnen in Noord, islamitisch of niet, al een tijdje geen idee ­hebben hoe ze aan eten en boodschappen moeten komen.

Laten we alsjeblieft niet doen alsof dit gegeven alleen een realiteit is van landen heel ver weg van ons. Hier en nu leven nog te veel Amsterdamse kinderen onder de armoedegrens. Dat was voor deze crisis al zo. En voor heel veel van hen betekent dit de genadeklap. Eentje die ze hoogstwaarschijnlijk de rest van hun leven niet meer te boven komen.

De jongeren die normaal gesproken ’s avonds elkaar na het gebed opzochten, wat gaan zijn nu doen? Hoe gaat het eigenlijk met hen? Alleen in Amsterdam al zijn er zo veel kinderen van de radar verdwenen sinds de scholen dicht zijn. Dan hebben we het nog niet eens over hoeveel kinderen thuis zitten zonder computer en zonder toegang tot het internet. De ongelijkheid wordt alleen maar groter.

Datzelfde geldt voor heel veel kleine ondernemers, die ook aan hun lot zijn overgelaten. Ik ben benieuwd of de mensen die het kunnen missen deze maand nog meer dan normaal zullen kopen bij de lokale groenteboer en slager, of afhalen bij Mok en Boka’s.

Desondanks is ramadan een van de zeldzame momenten dat alle verschillen in Noord voor heel even vooral één grote overeenkomst worden: we zijn allemaal, zonder uitzondering, gek op het ijs van Joop, Marijke en Desmond. En dus verzamelen we daar.

Maar wel met anderhalve meter afstand.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden