Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Dat hier een gevaar was groter dan de bombardementen, had ik niet gedacht’

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

‘Het mag niet!’ wist ze.

Ze drong haar gedachten weg, voor zover dat kon.

De nieuwe taal vond ze moeilijk, maar ze leerde waarschijnlijk niet hard genoeg. Haar Engels was ook niet zo best, al kon ze zich ermee redden.

Maar hij, Wim, was geduldig.

Soms als de Nederlandse les was afgelopen, spraken ze met elkaar in het Engels. Over Kiev, over haar man aan het front, over haar ouders, haar dochter, over muziek, over alles… Zijn vrouw was er dan niet bij.

‘Waarom wil ik hem kussen? Waarom wil ik hem aanraken? Waarom wil ik constant naar hem kijken? Stop! Stop! Kijk naar de tafel!’

Haar man stuurde haar filmpjes van het front. Ze leerde zo zijn nieuwe vrienden kennen. Ze zagen er allemaal slecht uit. En ze hoorde ook geen geruststellende woorden. Hij leek alleen maar tegen haar dochter te praten.

“Are you a little bit happy here?” vroeg Wim.

“Yes. I happy.”

“And Swetlana?”

“Yes...”

Zijn mond en zijn stem aaiden haar.

‘Ik moet hier niet aan denken. Ik moet hier weg! Dit gaat niet goed. Maar zo’n verlangen heb ik nooit gehad...’

Ze wilde naar hem glimlachen, maar hield zich in. En hij was pas een jaar getrouwd en zijn vrouw was zo aardig. ‘Niet doen!’ schreeuwde het in haar hoofd.

‘Hoe kan het dat hij in mijn gedachten blijft, terwijl ik hem niet eens goed ken. Ik weet niet wat hij denkt. Ik kan niet goed met hem praten. Het is puur fysiek. En wat wil ik eigenlijk van hem?’

Zijn vrouw Karin kwam gelukkig binnen.

Iedereen glimlachte naar elkaar. Hij sprak Nederlands en ze hoorde het woord thee.

“Wil je thee?” vroeg Karin in het Nederlands.

Ze begreep de zin. Ze had al veel thee op, maar ze knikte.

‘Was ik maar in Kiev gebleven. Dat er hier een gevaar was dat groter was dan de bombardementen, had ik niet gedacht.’

“You look sad...” zei Karin.

“No. Happy,” zei ze.

Ze trok haar mondhoeken omhoog.

“I understand,” zei de vrouw.

Terwijl ze haar thee dronk, keek ze naar zijn handen. Ze wilde ze over haar lichaam voelen. Ze wilde tegen zijn lichaam aangedrukt worden. Ze wilde dat hij haar troostte.

Ze dacht na over wat ze voelde: ‘Is liefde mijn vriend of vijand? Ik wil vluchten en blijven. Ik wil hem haten en liefhebben.’

“Don’t cry,” zei Karin.

Ze stond op en liep naar haar kamer.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden