Plus Column

Dat faillissement voelt ineens als het einde van de beschaving

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Laatst werd mij op nogal indringende wijze gevraagd wat mij bezighoudt in het nieuws. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat wat mij bezighoudt in het nieuws, datgene is wat bovenaan staat in de verschillende nieuwsapps waar ik dagelijks langs zwiep.

Om nou te zeggen dat ik door één onderwerp bezig word gehouden - nee.

Waarom ben ik dan nu de hele dag op een PVV'erige manier boos over die twee failliete ziekenhuizen? Tot voor kort wist ik niet eens dat we een minister voor Medische Zorg hadden, nu ben ik woedend op Bruno Bruins.

Tussen al het afgrijselijke nieuws dat dagelijks voorbijkomt, voelt déze hele affaire voor mij ineens als het einde van de beschaving.

Komt het door mijn persoonlijke situatie? Al een jaar of twee wordt het haar op mijn hoofd alarmerend snel dunner en daarbij openbaart zich een onaantrekkelijk korstig en schilferig landschap op mijn hoofdhuid.

Bij de huisarts zijn al de woorden 'psoriasis' en 'chronisch' al gevallen. De dermatoloog heeft mij een zalf voorgeschreven, een zurig goedje dat ik aan het eind van de middag in mijn haar moet smeren en 's avonds weer uit moet spoelen, dat de korsten en schilfers in elk geval tijdelijk verjaagt.

De tubes van dat spul zijn al maanden niet meer leverbaar.

Alsmaar ga ik moedeloos naar de apotheek, die dan weer contact opneemt met de farma­gigant 'De Magische Bereider', producent van betreffende zalf.

En ze komen dan terug met mededelingen als 'in week 42 is het weer leverbaar', wat in week 42 dan toch niet zo blijkt te zijn.

Intussen word ik alsmaar schilferiger. Plotseling ben ik me overbewust van mijn afhankelijkheid van medicijnen en medische zorg, dat merk je pas als het niet werkt. Wat als je geen zalf voor schilfers nodig hebt, maar een medicijn tegen helse pijn of een dodelijke ziekte?

Eergisteren hoorde ik een internist van het Slotervaart­ziekenhuis op Radio 1. Hij werkte reeds gemaakte afspraken met patiënten op de polikliniek kranig af en met een indrukwekkend kalme, maar bijtende woede vertelde hij over zijn dagen: het was onmogelijk om zijn patiënten te helpen, zelfs niet met een noodzakelijke chemokuur.

De zorgverzekeraar, vertelde hij, had het inmiddels over 'patiëntenkavels' die simpelweg naar andere ziekenhuizen verplaatst moesten worden, een proces dat in theorie probleemloos was maar in de praktijk voor een niet te ontwarren chaos zorgde.

De internist voorspelde voorts ­grote problemen in Amsterdam als de griepgolf weer losbarst.

Ik ging woedend naar het Kamer­debat kijken. Bruins had het uiteraard over 'lessons learned', er werd betwist of iemand in levensgevaar was geweest, hij moet binnenkort aftreden of niet.

Die andere minister, Hugo de Jonge van Gezondheidszorg, draagt gekke schoenen en word 'mister actieplan' genoemd.

Een unheimliche situatie.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden