Plus Column

Dat de egel ook nog alleen was, maakte het extra zielig

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Op de ochtend dat ik op het Radio 1 Journaal hoorde dat het, vanwege het hete weer, weleens een zware dag zou kunnen worden voor egels, kwam ik op de Hugo de Vrieslaan een egel tegen. Normaal kom ik nooit egels tegen.

Hij was groot en dik. Bruin, stekels omhoog en buik op de grond. In alles een egel. Het beest lag op de grens van het fietspad en het zebrapad, alsof hij ergens naar op weg was en even een tussenstop maakte. Hij bewoog lichtjes op en neer, zoals ik ook doe tijdens mijn yogales als de juf zegt dat ik hard moet puffen.

Dat de egel ook nog alleen was, maakte het extra zielig. Hij was vast eenzaam, net als de egels in de verhalen van Toon Tellegen. Zoals de egel in de verhalenbundel Langzaam, zo snel als zij konden die, behept met een aandoenlijk soort optimisme, een oplossing bedenkt voor zijn solitarisme:

'Niemand weet natuurlijk waar ik woon!' riep de egel en hij sloeg zichzelf voor zijn voorhoofd. 'Vandaar dat ik nooit post krijg!' Hij zat in een hoek van zijn kamer onder de struik en dacht na over zijn eenzaamheid. Niet dat hij iemand wilde zien, maar hij wilde wel graag eens iets van iemand horen. Plotseling wist hij wat hem te doen stond. Hij stak zijn stekels op en liep naar de berk, niet ver van de struik. Daar kraste hij in de bast, met een van zijn scherpste stekels:

Brieven voor mij gaarne hier bezorgen.

Egel

Het beestje op het fietspad had ook geprobeerd een oplossing te vinden, maar dan voor de hitte. Op de radio had de meneer van Egelopvang Dikke Prik in Warmenhuizen gezegd dat egels veel last hebben van de droogte.

Egeltjes drinken best veel water, zei hij, en als dat er niet is, gaan ze dat zoeken. Het liefst drinken ze uit een vijver, maar wij kunnen ze ook helpen door bakjes water neer te zetten. Melk mag niet, daar kan hun maag niet tegen.

Ik had een bak noch water bij me.

Er kwam een oudere vrouw aangelopen.

"Arm beest. Helemaal bevangen door de hitte, natuurlijk," zei ze.

"Heeft u misschien water bij u?" vroeg ik.

"Nee, sorry," verontschuldigde de vrouw zich.

"Hij heeft dorst," zei ik.

"Ja, dat denk ik ook."

Ik keek op mijn horloge.

"Ik kom te laat voor mijn afspraak," zei ik verschrikt.

"Dan is het maar goed dat ik er ben," glimlachte de oudere vrouw. "Ik bel de dierenambulance zo wel even."

Ik keek nog even naar de egel toen ik wegfietste, hij maakte al een minder eenzame indruk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden