Marcel LeviBeeld Artur Krynicki

Dan eet die peuter maar een keer niet

PlusMarcel Levi

Ik geef het direct volledig toe: ik heb geen kinderen, dus wat weet ik nou van opvoeden? Ik moet me beperken tot een setje fantastische neefjes en nichtjes die ik alleen maar een beetje mag bederven met leuke dingen en niet lastig hoef te vallen over hoe ze zich moeten gedragen in het openbaar of over hun vorderingen in de maatschappij. Wellicht is dus alles wat ik nu schrijf complete onzin, maar fascinerend is het in elk geval wel.

De afgelopen twee weken met vakantie konden we vaak lunchen op heerlijke Italiaanse terrasjes en genieten van een kleine pasta en een glas wijn. Bijna dagelijks raakte ik gebiologeerd door de aanwezigheid van gezinnen met jonge kinderen, van wie er altijd wel eentje niet wilde eten. In vrijwel alle gevallen leidde het tot een allesomvattende beheersing van de gang van zaken aan tafel, continue consternatie, radeloze en ruziënde ouders, opa’s en oma’s die het met trucjes probeerden (garage open, autootje erin…) en eindeloze emoties, smeekbeden en dreigementen aan het adres van een lief glimlachende peuter. Talloze vorken met de heerlijkste opgeprikte hapjes wapperden minutenlang doelloos voor een resoluut gesloten mondje. In vrijwel alle gevallen werd het duel gewonnen door de stralende jongeheer of jongedame, die zich overtuigend en met succes had voorgenomen deze strijd met volwassenen absoluut te winnen en zelfs het kleinste aangeboden voedselbrokje resoluut wist te saboteren.

Ik begon me steeds meer af te vragen of dit nu eigenlijk wel een probleem van het kind was. De schattige kleuters vonden al die aandacht gewoon heel erg spannend en hadden er tevens zichtbaar plezier in hun machtspositie uit te buiten en nu eens niet te doen wat hun ouders wilden.

Met mijn naïeve kennis van opvoeden vroeg ik me af wat er zou gebeuren als je een niet-etend kind gewoon negeert. Als je kleine lieveling dan echt niet wilt eten, dan doe hij het toch niet? Op een gegeven moment krijgen ze vast wel een beetje trek. En nee, dan geen ijsje of snack, maar gewoon even wachten tot de volgende maaltijd. Naar mijn weten komt het niet erg vaak voor dat een niet-etende kleuter de hongerdood sterft en groeien doen ze ook wel. En interessant genoeg werden, als de familie even niet oplette, snel mondenvol pasta, kaasjes, worst en zelfs tomaatjes naar binnen geschoven door de kleine man of vrouw.

Waarschijnlijk is het niet-etenprobleem helemaal niks om je zorgen over te maken en is het vooral een probleem van de ouders. Zoals zo vaak is veel waarvan we de schuld geven aan jonge mensen (denk ook eens aan gebrek aan solidariteit in coronatijden) eerder de schuld van hun ouders die niet erg goed zijn (geweest) in de opvoeding van hun kroost.

Marcel Levi is Ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden