Column

'Daar zou je eens een column over moeten schrijven'

Beeld Agata Nowicka

Mijn ecologische slager snijdt vier grote kipfilets in blokjes.

"Waarom doe je dit zelf niet eigenlijk?" vraagt de slager. Ik kijk naar de bloedvlekken op zijn schort en begin spontaan aan een rorschachtest.

"Nou, slager, sommige mensen kunnen niet tegen nagels die over een krijtbord gaan, ik kan niet tegen het snijden van rauwe kipfilets. Het voelt gewoon niet lekker, alsof ik mijn mes in een kwal van leer zet of zo. Gooide u vroeger weleens..."

"Zeg maar gewoon je hoor."

"Gooide je vroeger weleens met waterballonnen van het dak? Man, wat waren dat mooie tijden. Ons dak was zo hoog dat we niet goed konden zien op wie we de ballonnen gooiden. Er fietsten nooit bodybuilders door onze straat, echt nooit, behalve dus op de dagen dat we waterballonnen van het dak gooiden. Dan stonden ze daar in hun nat geworden mouwloze kledij. En dan gingen ze overal aanbellen, want die gasten wisten natuurlijk ook wel, ondanks alle steroïden, dat we ergens onder dat dak woonden. Gelukkig waren onze ouders niet werkloos, want als ze wel werkloos waren geweest, hadden ze de deur open kunnen doen en dan hadden we ongetwijfeld veel vaker straf gekregen."

"Wat heeft dit in hemelsnaam met het snijden van kipfilet te maken?"

"Een waterballon gevuld met menselijke oogballen, zo voelt kipfilet. En daarom snijd ik het nooit."

"Daar zou je echt eens een column over moeten schrijven."

Sinds ik columns schrijf, krijg ik elke dag zo'n zes keer te horen waar ik een column over moet schrijven. Als ik een Vietnamese loempia op de markt koop bijvoorbeeld. Ik sta daar dan gewoon wat hard geworden saus uit het gaatje van de sausfles te peuteren en dan vraagt de verkoper aan mij of ik ooit een column heb geschreven waarin ik mijn liefde voor de Vietnamese loempia beschrijf.

En gisteren was ik bij de mondhygiëniste en terwijl die mevrouw met een soort middeleeuws martelwerktuig in mijn tandvlees zat te prikken, vroeg ze aan mij waarom ik nog nooit over het essentiële belang van gezond tandvlees had geschreven.

"Je zou echt eens over Donald Trump moeten schrijven."

"Waarom schrijf je niets over Muhammad Ali, je houdt toch van sport?"

"Heb je geen mening over de JS.. De JC.. De JV.. De Joint Fight Striker?"

"En waar blijft die column over dode bergbeklimmers?"

Ik weet het ook niet, lieve mensen.

"Weet je dan wel waar je mee bezig bent?"

Nee, nooit. Weet je hoe het voelt als ik een column schrijf? Als inbreken. Ik breek ergens in, ik loop naar de badkamer en in die wildvreemde badkamer knijp ik de spons uit. Dat is volgens mij wat een column is. Een column schrijven is knijpen in een spons die niet van jou is.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden