Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Daar waren ze dan, de mannetjes. Tijdje niet gezien

PlusMaarten Moll

Daar waren ze dan, de mannetjes. Tijdje niet gezien, maar ze zaten weer op de grote, stenen bloembak voor de supermarkt.

Van links naar rechts, op hun vaste plekken: de altijd keurig net geklede man, de man in zijn eeuwige trainingsjack van de Belgische voetbalploeg en de man die Johan wordt genoemd.

Mannen op leeftijd. Geleefde koppen. En altijd met een blik bier in hun handen.

Een halveliterblik. Nooit een blikje.

“Hebben jullie het al gezien?” vroeg de Nette. Hij boog zich voorover en rommelde in de plastic tas die aan z’n voeten stond.

“Wat dan?” zei Johan.

De Nette stak een halveliterblik bier omhoog.

“Drink jij dat nog steeds?” zei de Belg.

“Kijk nou eens goed,” zei de Nette.

“Ik zie niets, ja, een blik smerig bier,” zei de Belg.

“Ik heb liever dat sterkere spul van Lander Bräu,” zei Johan.

“Zien jullie het niet?” De Nette zwaaide met het blik.

“Vertel het nou maar,” zei de Belg.

“Hebben ze er minder in gestopt?” vroeg Johan.

“Kijk dan! Ze hebben de kleur van het blik veranderd!” zei de Nette verontwaardigd.

“Het is niet waar!” zei de Belg

“Verrek,” zei Johan. “Het was eerst wit, toch?”

“Ja,” zei de Nette. “Wit, en nu is het een soort geel. Ik kan daar helemaal niet tegen, dat ze dat zomaar veranderen.”

“Het blijft smerig spul,” zei de Belg, en hij nam een teug van zijn halveliterblik De Klok.

“Heel lelijk gedaan,” zei Johan.

“Ik vond dat juist mooi, zo’n wit blik,” zei de Nette. “Het had iets majestueus.”

“Wie z’n moeder?” zei de Belg.

“Is het ook duurder geworden?” vroeg Johan.

“Nee,” zei de Nette, “dat moest er nog eens bij komen.”

Hij keek met een droevige blik naar het blik in zijn handen.

“Smaakt het nog wel hetzelfde?” vroeg Johan.

De Nette trok het blik open, en nam een slok.

“Dat wel,” zei hij.

“Wat heb jij nou in je tas zitten?” vroeg de Belg, het gezeur om een blik bier blijkbaar zat.

De Nette keek hem vragend aan.

“Zie ik dat nou goed? Een prei?”

De Nette haalde z’n schouders op en zette het nog bijna volle blik op de grond.

“Waarom hebben ze toch de kleur veranderd?” zei hij.

“Wat maakt dat nou uit!” riep de Belg. “Het bier smaakt toch hetzelfde?”

“Ik kan er maar niet aan wennen, aan dat gele blik,” zei de Nette.

Hij stond op, pakte zijn plastic tas, stak z’n hand op en liep hoofdschuddend weg.

“Je vergeet je bier!” riep Johan hem na, maar de Nette deed alsof hij het niet had gehoord.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden