null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Cynthia verdronk ergens achter Halle. Ik weet haar achternaam niet meer

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Een e-mail van Cynthia.

In mijn spam.

‘Hey daar,’ was de aanhef.

‘Het voelde al de tijd als een grote moeite en ben bang wat je van mij gaat denken…’

Niet veel nieuws onder de zon.

Dit was weer iemand die voor een miljoenenerfenis uitgerekend bij mij terecht was gekomen. Ik was de gelukkige onder de acht miljard mensen op deze aardbol.

Juist. Ik. Mijn persoontje. Lucky me. Huisje tegen het bos aan. En mooi geen elektrische auto, maar een lekkere benzinebak.

Maar ik moest er wel eerst even iets voor doen.

Een bedrag overmaken om de miljoenen ‘los’ te krijgen, hahahahaha.

Ook niets nieuws onder de zon.

Ook niet de laatste twee van dergelijke mails die ik ontving.

Nu had de vrouw, Lenore, een vreselijke ziekte (kanker), en wilde ze geld om medicijnen te kopen zodat na de genezing mij een werkelijk enorme beloning ten deel zou vallen.

Lenore mailde me twee keer, de tweede keer had ze alles uit de kast getrokken om een zo zielig mogelijk verhaal op te hangen. Zo mooi en empathisch dat ik er toch bijna in ging geloven (maar niet heus).

Daarna heb ik nooit iets meer van haar gehoord. (Lenore was waarschijnlijk aan haar vreselijke ziekte bezweken. En ik maar denken dat ze een oplichtster was.)

Maar nu dus Cynthia.

Ik kende geen Cynthia. Vroeger wel. Cynthia Korst. Uit onze straat van vroeger. We noemden haar zo omdat ze altijd een forse bloedkorst op haar kin had. Maar zij kan deze Cynthia niet zijn, want Cynthia Korst is verdronken ergens achter Halle. (Ik denk nog wel eens aan haar. Ze had mooie vlechten.)

‘Ik heb jou hulp hard nodig!’ zo had Cynthia haar e-mail vakkundig getiteld.

Nooit te beroerd om iemand de helpende hand toe te steken. Of in elk geval notie van iemands boodschap te nemen.

Ik las verder.

‘Ik ben echt dringend op zoek naar een vent die mij eventjes weer jong kan laten voelen.’

O. Dit was andere koek.

Ik bloosde.

Ik censureer nu een beetje, maar het kwam erop neer dat, nou ja, u begrijpt het vast wel. Cynthia en ik, onder de dekens, met zonder kleren. (Ja, inderdaad, genoeg!)

Cynthia is 53 jaar, schrijft ze. ‘Ik heb al een aantal jaar een man maar die is 2/3 jaar geleden verlamd geraakt. Ik hou van hem en heb met hem een akkoord gesloten.’

Nogmaals vielen de woorden ‘spelen’ en ‘bevredigen’.

Onderaan de mail, in het blauw: ‘Klik hier om met Cynthia te chatten’.

Dat liet ik even aan me voorbijgaan. (Ja, ik weet het, het was een phishingmail.)

Wel moest ik de rest van de dag Cynthia Korst in mijn gedachten dulden. Dat was prima. Ik ben geloof ik een tijdje verliefd op haar geweest, maar ze was een paar jaar ouder.

Cynthia Korst.

Ik weet haar achternaam niet meer.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden