Plus Column

'Cruijff legde het onder zijn matras, want hij wilde het voor altijd bewaren'

Ellen Dikker Beeld Wolff

Iedere maand valt er een grote envelop met het bekende rode logo in de brievenbus. Geadresseerd aan mijn zoontje. Op zijn leeftijd is post iets spannends. Een restant van een ­ander tijdperk. Net zoiets als een grammofoonplaat. Of een videorecorder.

Maar zelfs een fotocamera, wekker of rekenmachine komen hem prehistorisch voor. Die functies zitten immers allemaal in z'n smartphone. Nog even en alle apparaten zijn zinloos. Het is dat je geen tosti's kan bakken met een iPhone.

De eerste keer scheurt hij de envelop vol verwachting open. Hij haalt er een blaadje uit. "Ajax Clubnieuws," leest hij hardop. Hij bladert er wat doorheen.

"Wat is dit?" vraagt hij verbaasd.

"Ik weet het niet, laat eens kijken."

Ook ik blader door het krantje. "Het is allemaal leuke informatie over Ajax."

"Een soort website dus?"

"Eh ja... maar dan anders. Dit is alleen voor de leden van Ajax."

"Zijn dat de supporters?"

"Nee jongen, dat is een heel select gezelschap van allemaal belangrijke mannen die ooit veel voor de club hebben betekend."

"O. Staan er daarom allemaal oude mannen in? Ik ken echt niemand."

"Nou, kijk hier dan: Johan Cruijff."

Ineens herinner ik me een passage uit Cruijffie, zijn lievelingsboek. "Trouwens, was Johan niet ontzettend trots toen hij als 10-jarig jongetje bij Ajax was aangenomen en zijn naam voor het eerst in het blaadje stond?"

"Ja!" roept mijn zoontje enthousiast. "Hij legde het onder zijn matras, want hij wilde het voor altijd bewaren. Dan kon hij zijn ­kinderen later laten zien dat hij een echte Ajacied was geweest."

"Nou, dat zullen ze toch wel geweten hebben."

Hij lacht. Als je zo beroemd als Johan bent, heb je geen bewijsmateriaal nodig. Maar hij? Hij bladert er nog een keer koortsachtig doorheen. Staat hij er ook in? Nee, nieuwe leden worden niet meer genoemd.

Maar er is een ritueel ontstaan. Elke keer als er een nieuwe komt, scant mijn zoontje razendsnel de fotootjes bovenin. Een paar maanden later slaakt hij een opgewonden gilletje. Hij staat erin. Volop in actie tijdens een internationaal zaalvoetbaltoernooi. En later nog eens, met een beker in zijn hand.

Ik zie dat hij net zo trots is als de kleine ­Johan zal zijn geweest. Hij strijkt het bewijsmateriaal mooi glad en legt het in een la van zijn bureau. Want een website kun je niet bewaren, maar het Ajax Clubnieuws wel. Voor later. Voor zijn kinderen.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden