Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Corona trekt zich terug, en alle bureaucraten komen weer uit hun schuilplaatsen gekropen

PlusMarcel Levi

Gelukkig is het coronavirus zich flink aan het terugtrekken, dus hoera, we mogen weer naar kantoor. Zorgmedewerkers die niet thuis maar wekenlang aan het front hard hebben gewerkt, kunnen eindelijk een beetje uitblazen.

Helaas is hen dat nauwelijks gegund want in no time komen alle bureaucraten weer uit hun schuilplaatsen gekropen. Nijvere ambtenaren van ministeries, beleidsmedewerkers van verzekeraars, controleurs en inspecteurs, veiligheidsfunctionarissen en andere bureautypes, die zichzelf tijdens de crisis razendsnel onzichtbaar hadden gemaakt, poppen opeens weer op als krokussen in de lente.

Alsof er niks is gebeurd, gaan zij gewoon verder met waar ze voor de pandemiepieken mee bezig waren: ­uitschrijven van zinloze vergaderingen en het versturen van lawines e-mails met hopeloze zwamnotities, die kennelijk de halve wereld moet ontvangen.

We zijn nog maar net begonnen de opgeschaalde intensivecarecapaciteit weer wat af te bouwen, de coronaravage in de ziekenhuizen een beetje op te ruimen en uit de hand gelopen wachtlijsten weg te werken of de roep om een nieuwe strategie, meerjarenplan, beleidsnotitie en niet te vergeten een volledig gereviseerde missie en visie is bijna niet te smoren.

Hoezo? Zijn de huidige missie en visie niet goed dan? Wat is er mis met de missie om gewoon het allerbeste ziekenhuis te ­willen zijn en solide en studentvriendelijke opleidingsprogramma’s en goed wetenschappelijk onderzoek te bieden? Dat was tien jaar geleden relevant en is dat ook voor de komende tien jaar nog. Waarom zou een ziekenhuis een compleet nieuwe strategie nodig hebben? Omdat de aarde toevallig drie keer om de zon is gecirkeld?

En waarom willen zo veel mensen het überhaupt voortdurend over strategie hebben of telkens maar weer nieuwe doelstellingen formuleren en eindeloos beleidsplannen ontwikkelen?

Natuurlijk is het goed om in een organisatie duidelijke en breed gedragen doelen te hebben. Wat echt hard nodig is, zijn niet zozeer nog meer nieuwe woorden, maar daadwerkelijke en effectieve uitvoering van eerder geformuleerde plannen. Daar lijkt alleen niemand in het leger van de bureaucraten echt zin in te hebben.

Idealiter biedt de kudde van adviseurs, ambtenaren en andere functionarissen de mensen op de werkvloer simpelweg naadloze ondersteuning. In werkelijkheid is het eerder het tegenovergestelde en genereren beleidsondersteuners telkens méér werk voor mensen die elke dag de concrete doelen van de organisatie proberen te ver­wezenlijken. En natuurlijk ben ik hieraan ook schuldig want in organisaties waar ik leiding aan heb gegeven, lukte het ook nauwelijks de immer uitdijende bureaucratie te beteugelen.

Ik ben bang dat dit niet alleen in ziekenhuizen het geval is. Waarschijnlijk ook bij onderwijsorganisaties, bij gemeentes en wellicht zelfs bij grote bedrijven. Tijd voor wat meer focus op inhoud en wat minder aandacht voor de doos en het piepschuim.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden