Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Corona is een vervelende puber die niet doet wat we zeggen

PlusTheodor Holman

Natuurlijk verbaast het niet dat corona toeneemt.

Er is geen doodsangst meer.

Het vertrouwen in het RIVM is gedaald; Thierry Baudet wordt als een grotere viroloog beschouwd dan Jaap van Dissel. En hij heeft gelijk dat minister van Justitie Grapperhaus de wetenschap ook aan zijn laars lapt.

Opa’s en oma’s zien hun kleinkinderen weer, want jonge kinderen zijn geen besmettingsgevaar.

En studenten… tja, zijn studenten.

Ik zou willen voorstellen studenten als eerste te vaccineren. Waar de hormonen langs de muren druipen, ligt de zelfbeheersing onder een koek van uitgeknepen jeugdpuistjes.

“Kijk je uit met neuken, Theodor? Er heerst overal aids,” hoorde ik in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

“Ja hoor,” zei ik.

Ik keek niet uit. Ja, later, toen Carolien aan aids was gestorven. Toen Robert besmet leek. Toen ik mezelf liet testen en dagen en dagen in doodsangst moest wachten. Maar ja, toen brak net de tijd aan dat ik tevergeefs met condooms in mijn portefeuille rondliep.

Corona is een vervelende puber geworden die niet doet wat we zeggen.

“Handen wassen!” We vergeten het wel eens.

“Geen handen schudden!” O, sorry… maar ja, ik ben ook zo blij dat ik je zie.

“Afstand houden!” Ach, dit is toch wel ongeveer anderhalve meter toch?

Slordigheid zorgt voor meer besmettingen maar is ook een aardige houding voor een aangenamer leven.

En solidariteit? Solidariteit is een ideaal dat mooi klinkt, maar minder goed uitvoerbaar is. Wie erom vraagt, acht zichzelf van een bijzondere mensensoort die meent zich te kunnen offeren voor een hogere doel. Helaas is die solidariteit altijd nogal modegevoelig en vooral iets wat met de mond wordt beleden. Solidariteit duurt zolang die het eigenbelang ten goede komt.

Corona schetst elke dag weer hoe wij mensen zijn: roofdieren wier taal zich heeft geëvolueerd tot een extra muil met verscheurende tanden en een gespleten giftong. Niks aan te doen.

De herfst en de winter gaan nog veel meer slachtoffers maken. Corona lacht namelijk om de mens.

Gisteren luisterde hij naar de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer en was hij bijzonder verheugd over de verdeeldheid, de hypocrisie en de schijnheiligheid. Hij gleed weer met zijn tong langs zijn lippen, want hij wist dat de slachtoffers weer voor het oprapen zouden liggen.

Langzaam kleurt Nederland voor het buitenland rood. De kleur van besmet bloed.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden