Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Corona is een film zonder happy end. Ik snak naar duidelijkheid

PlusRoos Schlikker

Het was een warme middag waarop wolken als lome lobbesschapen in de lucht hingen. Ik reed op de A4, standje automatische piloot, tot opeens voor mij een auto de lucht in vloog. Het voertuig maakte een pirouette over de vangrail, viel, koprolde verder om uiteindelijk trillend op zijn wielen tot stilstand te komen. En ik dacht: goh, mooie stunt. Pas toen andere automobilisten in de berm stopten en een beduusde bestuurder uit de wagen hielpen, snapte ik dat ik getuige was geweest van een auto-ongeluk. Inmiddels reed ik een eind verder, omkeren was onmogelijk. Mijn hart roffelde. Tegelijkertijd voelde het nog steeds alsof ik een slechte actiefilm had gezien. Vreemd. Vervreemdend.

Het brein is geregeld te traag om gebeurtenissen te begrijpen, vooral bij drama’s. Je kop hobbelt achter feiten aan, zelfs als je aan het roer staat.

In de documentaireserie Hillary wordt Bill Clinton geïnterviewd over de affaire Lewinsky. Clinton, die trouwens steeds meer oogt als een verweekt oud dametje inclusief gebogen polsjes in zijn schoot, wordt gevraagd: “Waarom nam u dat risico? U had een vrouw, dochter, was president.” Hij antwoordt: “Niemand denkt: ik neem een risico. Zo gaat het niet als mensen domme dingen doen. Het is alsof je rondstrompelt. Je bokst een wedstrijd en dan is er iemand die je een tijdje afleidt. Zo gebeurde het. Want in ieders leven, niet alleen in dat van mij, is druk, ontgoocheling, angst. Wat ik deed om mijn angsten te beheersen… Het was verkeerd. Maar ik dacht niet: eens kijken wat de grootste stommiteit is die ik kan begaan.”

Nu is het natuurlijk evident dat Clinton zijn presidentiële proppenschieter in zijn broek had moeten laten, maar ik ben geneigd hem te geloven. Soms sta je met je neus boven op een ramp en wend je hem niet af.

Deze week kregen we van de regering een corona-routekaart, ‘bedoeld om meer voorspelbaarheid te bieden aan burgers’. In Ierland is zelfs een ‘escalatiematrix’ ingevoerd. Het is dat de situatie tot ernst noopt, anders had je de matrix koetsjiekoetsjie fluisterend in je armen gewiegd wegens enorme aandoenlijkheid. Het leven overkomt ons immers, geen redden aan.

Toch schaam ik me jaren later nog steeds als ik over de A4 rijd. En Clinton denkt wel tien keer na voor ie een dikke Cubaan opsteekt. Ja, de mens laat zich overrompelen, maar het blijft onze taak daar iets van te leren.

Ontkennen is derhalve het stomste wat je kunt doen.“Covid is een hoax,” werd me afgelopen tijd meermalen gezegd. “Allemaal verzonnen door de media.” Vertel dat zwoegende artsen op de ic’s maar eens.

Wie bang is, ontkent vaak. Misschien dat mijn snelweghoofd zo schrok dat het onmiddellijk riep: “’t Is maar een film!” Corona is echter een film zonder happy end. Na maandenlang bagatelliseren, zwabberen (de mondkapjesdiscussie begint steeds meer op een spelletje petje-op-petje-af te lijken) en luisteren naar een minister-president die nadrukkelijk herhaalt ‘Ik wil niet de baas spelen hier’, snak ik naar duidelijkheid. Desnoods in die malle matrix. Met een dikke sigaar.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden