Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Constant denk ik dat de deltavariant ons uitlacht

PlusTheodor Holman

Anderhalve meter.

Zou men zich daaraan houden?

Iedere keer als ik een stukje wegspring van een medemens dan voel ik me een ouderwetse eikel. Ik weet gewoon dat men denkt: ‘O, daar heb je weer zo’n betweter die door zijn gedrag mij wil corrigeren.’

Die gedachte heb ik namelijk ook wanneer iemand eerder dan ik een stap achteruitzet en dan zegt: ‘Anderhalve meter hè!’ Alsof ik een wappie ben die zich niet aan een door de overheid gestelde regels wil houden.

Constant denk ik dat de deltavariant ons uitlacht als wij op anderhalve meter van elkaar staan.

‘Hihihi! Jullie houden het toch niet vol. Jullie willen kinderen knuffelen, en elkaar. En daarvoor zijn jullie bereid elk risico te nemen.’

Hij heeft gelijk.

‘Wij hoeven toch geen anderhalve meter afstand te houden, wij zijn gevaccineerd,’ zeggen mijn leeftijdgenoten.

Mijn ‘ja, maar…’ klinkt uiterst zwak.

‘Wij kunnen anderen besmetten die niet gevaccineerd zijn en dan wordt de druk op de zorg te hoog.’

Ach ja, iedereen knikt dan begaan. Men wil wel, maar vergeet het.

Er is te weinig angst. Te weinig doodsangst, bedoel ik.

Als je vroeger je ongevaccineerde buurman ’s nachts hoorde hoesten, vreesde je voor je eigen leven, het zijne had je al opgegeven.

Maar we moeten ons nu aan de regels houden voor met name de zorg voor wie we zo lief hebben geapplaudisseerd.

Dat die anderhalve meter, handen wassen, ventileren en al die andere nuttige zaken in feite het applaus zijn voor die zorg, heeft iets waar je onmogelijk voortdurend van bewust kunt zijn. Er is een relatie, maar die voel je niet en die zie je niet. En wie gevaccineerd is, bekommert zich nauwelijks om de ongevaccineerden. Men ziet het toch als eigen schuld dikke bult als zij op de ic’s terechtkomen. Het vaccin geeft enige macht over het virus, en maakt de ongevaccineerden onmachtiger dan ze waren.

In mijn omgeving worden steeds meer mensen ziek.

‘Ik heb nog nooit zulke erge griep gehad,’ zeggen ze.

‘Weet je ook hoe je er eraan komt?’ vraag ik.

Sommigen weten het, anderen niet.

Maar in het ziekenhuis komen ze niet.

Ondertussen lopen de ziekenhuizen wel vol. Rutte en De Jonge, al die virologen en huisartsen kunnen praten wat ze willen, het lukt niet om het gedrag te veranderen. Men ziet de noodzaak niet.

Tot je een andere ziekte dan corona krijgt.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden