Beeld Artur Krynicki

Consequenties: Machteloos moeten toezien is falen

PlusTheodor Holman

1. Eenzaamheid is langzaam sterven.

“Ik ben bang voor de nieuwe lockdown. Ik ben 78. Mijn buren zijn wel aardig, maar toch ben ik alleen. En ik wil niet dood. Nog niet. Maar het gaat de hele dag door mijn hoofd en ik denk dan: waarom eigenlijk niet? Dat is toch ook niet zo gezond?”

2. Onrechtvaardig straffen leidt tot agressie.

“Ik was goed een goede caféhouder, ik deed het goed en het was mijn leven. Het harde werken zelf was vaak de beloning als je zag dat alles uitstekend marcheerde. Als ik nu de bierpomp aanzet, laat ik geld en plezier wegstromen. Dat maakt woedend.”

3. Onzichtbaarheid doodt gevoel.

“Hij heeft het eerlijk bekend. Met een appje, dat wel. We hebben elkaar ook even gesproken. Per telefoon. Maar hij houdt gewoon niet meer van me. Toevallig houdt hij nu van z’n secretaresse… Ik hing de telefoon op en dacht: Eigenlijk hou ik ook niet meer van hem.”

4. Machteloos moeten toezien is falen.

“Ze kan niet optreden. En ze zegt dat ze er wel wat van maakt, maar ik hoor haar telefoongesprekken en dan hoor ik haar huilen. Eén keer heb ik gezegd: ‘Misschien moet je gaan lesgeven…’ Toen werd ze zo kwaad! Ze wil hier nu weg. Dat begrijp ik. Toch zei ik: ‘Dan zijn jij en ik alleen.’”

5. Het gemis is een chronische pijn.

“Laatst dacht ik terug aan die eerste lockdown. Die was als gestapeld liefdesverdriet. Niet naar het café, niet naar een museum, geen vrienden… Het doet allemaal een beetje pijn. Een constante kater zonder gedronken te hebben en aspro helpt niet.”

6. Angst maakt minderwaardig.

“Ik kijk televisie en ik probeer alles te lezen, maar ik denk: wat moet ik nou doen? Ik ben over alles onzeker. En dan voel ik me dom. Of ik begrijp de regels, maar dan begrijp ik de mensen niet die daartegen in opstand komen, of ik begrijp die mensen en dan begrijp ik de regels niet.”

7. Het ik treitert.

“Wat ben ik saai, dacht ik. Iedereen doet wat leuks, maar ik weet niks leuks te doen. Nou, ik ga nu slapen.”

8. Ziekte verzoent.

“Ik was heel erg ziek. Lag op de ic. Ik verloor het bewustzijn op een bepaald moment. Achteraf ben ik daar van geschrokken. En nog schiet ik ervan vol. Ik wilde verlost worden, fysiek en geestelijk… Ik wilde dood.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden