Plus

Concertgebouw en Surinaams eten, meer heb je niet nodig

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De vrouw kwam gehaast de stoptrein binnen. Ze wapperde met de uiteinden van haar zwarte kasjmieren poncho, ze had het warm gekregen. Haar opgestoken kapsel, stijf van de haarlak, was tijdens haar sprintje geen millimeter verschoven. Toen ze dat ook zelf had geconstateerd in de spiegeling van het raam, liep ze naar de enige vrije stoel in de wagon.

"Is deze stoel vrij?" vroeg ze.

"Natuurlijk, mevrouw," zei een jongeman.

De vrouw ging zitten en drapeerde de poncho om haar bovenbenen.

"Heeft u een leuke avond gehad?" vroeg de jongen.

"Ja, u ook?"

"Ja, ik ook." De jongen twijfelde even, maar was blijkbaar te energiek om zich in de houden. "Ik ben vandaag jarig."

"O, gefeliciteerd," zei de vrouw.

"Dank u. Een vriend van mij is vandaag ook ­jarig, en we houden allebei niet van feestjes, dus we hebben even samen een biertje gedronken in de stad."

"Gezellig."

"Nou, ik heb wel een aantal biertjes gedronken," zei de jongen. "En ik hoor net dat ik morgen moet werken, dus ik heb maar gezegd dat ik na de lunch kom. Dat leek me wel een goeie, dan kan ik uitslapen."

Het was iets na elven.

"Heeft u iets leuks gedaan vanavond?" zei de jongen. "Ik wil u niet lastigvallen, hoor. Als u ­liever niet wil praten, kan dat ook."

"O, geen probleem," zei de vrouw. "Ik was in het Concertgebouw. Beethoven en Brahms."

"Mooi?" zei de jongen.

"Het concert was prachtig. De zaal zat stampvol, allemaal Amerikanen die met bussen waren gekomen."

"Staat zeker in de reisgidsen."

"Nou, het is natuurlijk niet zo gek dat ze komen. Het Concertgebouw Orkest is het beste ­orkest van de wereld. En dit is een van drie beste zalen van de wereld," zei de vrouw, alsof ze zelf de eerste violiste was. "Ik wil niet opscheppen, maar het is wel zo."

"Leuk dat dat kan hè, op woensdagavond, dat is al een feestje. Maar na een avondje Amsterdam-Centrum ben ik blij dat in Bussum woon. Daar struikel je tenminste niet over de toeristen," zei de jongen.

"O, ik hou wel van de drukte," zei de vrouw.

"Gaat u vaker naar het Concertgebouw?" vroeg de jongen toen maar.
"Een of twee keer paar maand, we hebben een abonnement. En dan eerst eten bij Albina op de Albert Cuyp, natuurlijk," antwoordde de vouw. "Ken je dat?"

"Nee."

"Moet je eens heen gaan. Het is Surinaams, heel lekker," zei de vrouw.

Het was een knap staaltje opvoeden. Het ­Concertgebouw en Surinaams eten, meer heb je niet nodig.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden