Plus Column

Chique mensen zijn viezer dan je denkt

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Netflixtheater, daar was ik naartoe deze week. The Nation. Een spannende marathonvoorstelling in Muziekgebouw aan 't IJ, opgebouwd als een televisieserie, die bijna tot middernacht duurde. Hartstikke leuk, maar gelukkig waren er ook pauzes.

Tijdens de eerste break snelde ik naar de ­toiletten in de kelder van de foyer. Daar stond al een aantal vrouwen. Ze keken gebiologeerd naar een van de toiletten.

"Is er iets?" vroeg ik.

Een vrouw knikte naar de vloer. Daar lag een goudgele plas die bijna de hele breedte van het wc-hokje besloeg. Hij had een beetje de vorm van de vijver in de tuin van het huis waar ik als puber opgroeide. Smal en dan weer breed, de meest standaard vijverbak die ze in elk Hollands tuincentrum verkopen, tweede pad rechts, naast de sierfonteinen.

"Wie doet nou zoiets?" zei de vrouw. Ze schudde haar hoofd.

"Chique mensen zijn viezer dan je denkt," antwoordde ik in mijn hoofd.

Dat vertelde schoonmaker Mohamed mij in 2010 toen ik hem interviewde over zijn werk. De aanleiding was de historische schoonmaakstaking waaraan hij meedeed. Negen weken lang staakten de schoonmakers; de langste staking in Nederland sinds 1933.

Het land slibde langzaam dicht. Op straat werd het steeds viezer, op Schiphol leek wel oorlog uitgebroken en ook op de stations hoopte het stinkende vuil zich op. Ik weet nog dat ik in een trein naar mijn werk zat, waarin de vuilnisbakken uitpuilden, de stoelen bezaaid waren met etensresten en over de wagonvloer lege bierblikjes rolden.

Op het kantoor met glazen deuren en chromen koffieapparaten waar Mohamed schoonmaakte, dachten de mensen destijds ook al dat alles vanzelf wel schoon werd. Ze groetten hem niet eens wanneer hij aan het eind van de dag binnenkwam.

En dat terwijl hij het was die elke dag met een glimlach hun uit verveling afgeknipte nagels van het bureau opveegde en hun achteloos op een berg gesmeten afval sorteerde. De maatpakken begrepen blijkbaar niet waar de bak waarop 'papier' stond voor diende.

En elke woensdag lag naast een wc op de zesde verdieping een verrassing te wachten. Poep of plas, dat wisselde. Maar dat er iets lag, stond vast. "Soms denk ik we gasmaskers nodig hebben om ons werk te doen," zei Mohamed.

In de toiletruimte van het Muziekgebouw aan 't IJ begon het inmiddels te ruiken naar de binnenstad op Koningsdag. De schoonmakers waren nog in geen velden of wegen te bekennen, die kregen deze verrassing morgen voor het ontbijt.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden